8.30u s morgens liggend in mijn hangmat in het zonnetje, het perfecte moment om je nog wat te vertellen over mijn leventje hier in Ayacucho. Ben net gaan lopen met Martha (een super Peruaanse die werkt bij Solid) en onze mini marathon afgesloten met een verse jugo de piña....Het is hier echt een fruitparadijs (lees hemel voor mij)...in de marktjes en op de hoek van de straat staan er fruitstandjes waar ze in een mum van tijd een overheerlijk sapje voor je maken...en dat voor 1 sol = 0,25 euro!!! Ook aan ijsjes geen tekort, de Ayacuchanen schijnen er verlekkerd op te zijn...het is natuurlijk niet te vergelijken met het Galetje, but hey who can compete with them! Maar de charme van de abuelitas (oude vrouwtjes ) die op de Plaza de Armas ter plaatste zelfgemaakt ijs verkopen, maakt veel goed....De Spanjaarden schijnen de taartjes en zoeternijen cultuur mee gebracht te hebben. Overal zie je Peruanen smullen en smikkelen..zelfs kleine kindjes met een stuk taart zo groot dat ze er zich haast achter kunnen verstoppen...Nee aan eten geen gebrek hier....S middags kun je een menu eten in een restaurantje, wat zoveel betekent als een dagschotel bestaande uit een voorgerecht (slaatje), groot bord soep, hoofdgerecht en nagerecht voor 6 a 8 soles, nog geen 2 euro!!! Tja dat belooft....
Maar ik doe hier nog wel iets anders dan eten hoor (wat sommige onder jullie misschien zullen betwijfelen, maar toch is het zo...) We hebben ondertussen al verscheidene instituten en scholen bezocht waar men toerisme doceert. Men scheen zeer enthousiast over onze plannen en zagen een samenwerking zeker zitten...Gelukkig krijgen we steeds positieve reacties...maar ook vaak de vraag waarom we naar Ayacucho gekomen zijn, een vraag die ik in Zambia nooit gehoord heb...blijkbaar dus toch minder vanzelfsprekend om naar Peru te komen als gringa, buitenlander....Op de vraag hoelang we hier blijven, volgt steevast de opmerking dat we hier in no time wel een man zullen vinden en een gezinnetje zullen starten...Ehum.....
Bovendien hebben ze ons beloofd dat we vandaag al internet zouden krijgen in ons appartement. En kan niet anders zeggen dan chapeau voor de service hier. Op zondagavond!! bezoek van een loodgieter die ons warm water bezorgde, binnen de dag iemand die de telefoonlijn kwam aanleggen (als eerste stap voor internet), gas- en waterflessen die tot aan je deur bezorgd worden, mototaxis (een gemotoriseerde becak eigenlijk, een driewielige brommer) die je overal naar toe brengen ongeacht het uur van de dag voor 1 sol!...tja waar vind je dat nog in Europa...
Maar natuurlijk is het niet allemaal roze geur en manenschijn...Gisteren had ik bijvoorbeeld een beetje een baaldag. Maar de beste remedie is gewoon uit je huis komen, een babbeltje doen met een van de talrijke vriendelijke mensen op de markt terwijl je geniet van een lekker sapje, op een bankje gaan zitten op de plaza en mensen kijken en genieten van het uitzicht van de omringende bergen...yep, dat doet alles als sneeuw voor de zon verdwijnen...
Toch moet ik het mezelf wel toelaten om effe bij te komen denk ik...want een nieuw continent, land, cultuur, taal, huis, vrienden, en ook nog werk in een veld waar we ook nieuw in zijn...tja hoeveel onzekerheden kan een mens hebben in het leven....lijkt wel of de grond onder me vandaan is getrokken...Maar totzover voel ik me raar maar waar nog steeds niet lost...Maar nieuws vanuit het thuisfront kan voorkomen dat het zo ver komt ;-) Want ben erg benieuwd hoe het is met je is! Want voor zover ik weet gebeurt er daar ook genoeg...nieuw werk, studie, vriendje, ....Kwil het allemaal weten!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten