Life in Peru

Oktober 2009 mijn laatste bericht zie ik zonet. Woepsss…time flies…when you are busy. Hoe ging die uitspraak ook alweer: de blanken hebben dan wel een horloge, wij afrikanen hebben de tijd.

Momenteel zit ik in mijn uppie in een hotelkamer in Manila, in de Filipijnen! Geen paniek, ik heb de Ayacucho niet achtergelaten en ben niet van plan om hier een nieuwe Via te starten of om met mijn ex vriendje te trouwen, zoals de Peruanen me graag pesten voor mijn vertrek! Nee ik ben er gewoon efkes heeeeerlijk tussenuit geweest! Een impulsieve last minute  beslissing bracht mij voor 10 dagen naar dit paradijselijk eiland Boracay, waar ik de trouw van een goede vriend Christophe heb bijgewoond. Een prachtige ervaring! Goed gezelschap, prachtige omgeving, strandje, zeetje, zwemmetje en helemaal niets hoeven doen: wat moet een mens nog meer! Helemaal desconnected van alles!

En dus ook eindelijk tijd om wat neer te pennen.

Sinds oktober is de Via op volle toeren blijven draaien met elke dag zijn up en downs, die natuurlijk ook gepaard gaan met persoonlijke ups en downs. Maar gelukkig gaat alles weer in stijgende lijn en voel ik me weer helemaal lekker thuis in Ayacucho. Ik ben ondertussen 2 keer enkele weken weg geweest en die uitjes geven me telkens weer de nodige perspective op de zaken! Ook heb ik heel veel steun gehad van vrienden hier die me er weer helemaal bovenop hielpen!

Mensen vragen me nog steeds hoe lang ik nog in Ayacucho blijf. Wel om eerlijk te zijn ben ik al blij als ik per jaar vooruit kan plannen en dit jaar blijf ik zeker nog fijn hier! De dingen beginnen nu eindelijk een beetje te draaien hoe ik wil en daar wil ik toch nog wel efkes van profiteren J . Heb op de een of andere manier weer innerlijke rust gevonden!

Sinds januari draait Abel ook officieel mee in de Via als subgerente. Zijn hulp heeft echt wonderen gedaan, want alleen kon ik het niet meer trekken! Het blijft natuurlijk een uitdaging om als koppel samen te werken, en zeker als vrouw de baas zijn in een macho cultuur, wat dan ook de nodige hilarische bijnamen oplevert voor Abel zoals saco largo (onder-de-sloef-ligger). Samen heb ik het gevoel dat ik het evenwicht aan het vinden ben tussen onze Westerse manier van leidinggeven en de Peruaanse. Het helpt me ook telkens om situaties beter in te schatten. De kleine probleempjes van wisselend personeel, het niet verkrijgbaar zijn van producten, ingewikkelde administratieve doolhoven,…blijven natuurlijk orde aan de dag. We hebben de nationale televisie al over de vloer gehad, onze eerste Semana Santa overleefd met 4 dagen 18u kloppen, de gezondheidsinspectie met glans doorstaan en uiteindelijk ook de inspectie van ministerie van werkgelegenheid en wekenlang het hotel fully booked gehad!

Gelukkig heb ik ook sinds 2 maanden veel hulp van Sarah en Ana, 2 studenten van de KHL, die hier hun stage doen.

Dankzij al die steun was het dus mogelijk om nu de Via voor 3 weken helemaal achter te laten en in mijn eentje naar de Filipijnen te reizen. Een luxe die ik tot voor kort niet voor mogelijk hield.

In December zijn Abel en ik voor het eerst samen naar Europa afgereisd. Een fantastische ervaring! Speciaal voor Abel kon hij genieten van een maand sneeuw, veel warmte van familie en vrienden en vele pintjes! Gelukkig had ik toen de grote steun van Els! die de Via toen alleen openhield.

De fotos zullen ongetwijfeld meer vertellen: http://picasaweb.google.com/pauline.evers

Abel en ik wonen ondertussen een jaar in ons huisje, wat er elke dag meer als thuis begint uit te zien. Dit jaar hebben we ons zelfs aan de tuin gewaagd, waar de zonnebloemzaadjes zelfs al gepland zijn! Wawa en Chulo, onze geliefde tweevoeters zijn ondertussen verhuisd naar het huis van Abel zijn ouders, waar ze constant aandacht krijgen van de hele familie en zich ontpopt hebben tot trouwe verdedigers van het huis. Het was gewoon niet meer leuk voor hen altijd maar alleen thuis zitten.

Binnenkort kom ik weer even de oceaan over voor de bevalling van mijn grote zus! Spannend om tante te worden…. Dus als je me nog graag wil zien: tussen 3 juni en 28 juni zit ik in Nederland of Belgie!

Ps In de link vind je een filmpje van de Via hoe die er nu uitziet!

Changes

Changes:... de wervelstorm die hier de afgelopen maanden heeft huisgehouden heeft wel wat veranderingen teweeg gebracht.

Minna heeft al haar aandelen in onze Via verkocht. Ze heeft beslist om uit de Via te stappen, na een minder mooie en echt wel pijnlijke situatie die zelfs zo fout evolueerde dat er geen communicatie meer mogelijk was tussen ons. Bij haar is het nog een beetje verder gegaan totdat ze niets of dan ook niets met mij meer te maken wil hebben. Momenteel zit ze in Finland waar ze blijft tot de bevalling van haar zoon, waarna ze terug zal keren naar Lima om bij haar verloofde en zijn ouders in Lima te gaan wonen.

Het is allemaal nogal snel gegaan en vanaf het moment dat ze besliste om te vertrekken is ze van de ene dag op de ander vertrokken.

Dat betekent dus dat ik als enigste bazin overblijf met een groep van 20 werknemers in een Via die na 3 maanden nog heel wat kinderziektes vertoont....Een nieuwe, grote uitdaging dus!

Maar eentje die ik met beide handen zal aanpakken! Dit geeft me de kans om de Via volledig uit te bouwen hoe ik het graag wil!

Binnen twee weken komen er twee nieuwe chefs de keuken omtoveren! Eentje gespecialeerd in de lekkerste peruaanse gerechten en mediteranese keuken en de andere met passie voor taartjes, ijs, koekjes, chocola....a sweet paradise...

In de zaal heb ik mijn allerbeste Evert achter de toog, de best barman in town. En overdag kan ik de kassa met een gerust hart achterlaten aan Els, een studente die hier haar stage en thesis doet, maar die zich ontpopt heeft in reddende engel en zelfs haar verblijf verlengd heeft tot februari.

In het hotel zal Abel wat orde op zaken komen stellen, eveneels als mijn persoonlijke adviseur in heel wat administratieve zaken en het personeelsbeleid. Want dat blijft een hekel punt voor mij, achterhalen wat ons peruaans team denkt en wil....

Hoe zit het dan met onze vakantie in december naar Belgie en Nederland?!?

Wel...... die gaat gewoon door dankzij de hulp van Els, die als babysit achterblijft....ook heeft Abel net zijn visum op zak, so nothing can stop us anymore!

De voorlopige planning voor onze Europe trip is:

aankomst in Amsterdam 13 december, daarna een weekje lekker thuis bij mama en Irene, gevolgd door een feestweekend in Belgie van 18-23 dec, kerst bij familie en nieuwjaar bij vrienden! 9 januari weer terug naar Peru

Deze keer heb ik meer dan ooit een hoop plannen eveneens als Abel...dus het zal nog een hele mision worden om dat alles te verwezenlijken om zo n korte tijd!

Dus als iemand voorstellen heeft om al iets vast te leggen, shoot! Eveneens voor logeerbedden en gastenkamers?

Ondertussen hebben we 26 september de Via dan ook officieel geopend met een knaller van een feest! Fotos: ttp://picasaweb.google.com/pauline.evers/OpeningsfeestViaViaFiestaDeInauguracionViaViaOpeningsPartyViaVia#

Dankzij de hulp van zovelen is het echt een memorabel feest geworden waar er heel wat speciale gasten aanwezig waren van allerlei hoeken van de wereld! Tot zelfs een jouralist van de Standaard, dus hou die krant maar in de gaten ;-)

Nieuwsflash

• Om meteen met grootsheid in huis te vallen: Minna is zwanger!!! Yep al bijna 3 maanden...de bevalling is voorzien voor 16 februari. We hebben hier dus een super dolgelukkige toekomstige moeder met haar "fregolita" rondlopen die het afgezien van de nodige misselijkheid en moeheid zeer goed stellen... Alejandro, de vader, zal zijn studies afmaken en vanaf december in Ayacucho komen wonen. En hoe het verder moet in de toekomst, zal de toekomst zelf wat bepalen...
• Nog heugelijker nieuws: Pauline is coming hooooooooooooooooooooooome. Heb net mijn tickets geboekt voor 12 december tot 9 januari. TicketSSS...yep...want Abel komt mee! Hij is sinds kort trotse eigenaar van zijn paspoort, nu nog zijn visa en here we commmmmmmmmmmmme! Dussse de reservaties for some quality time met ons gaan open vanaf NU ;-) First come, first serve...
• Voor wie niet zo lang kan wachten, kan dus ook alvast een bezoekje brengen in September met de Joker reis (zie vorig bericht)
• Voor de rest alles goed, maar druk, dus goed hier. Hebben al heel wat "overleefd": eerste joker groep feliz weer vertrokken/ 5 dagen van krankzinnig zinloze stakingsdagen / eerste jazz optreden in Ayacucho/ corrupte lokale overheidsmensen / 5 nieuwe werknemers de laan uit gezwaaid en vervangen door nieuw bloed/ poppenkast zondagen/ onderlinge conflicten tussen werknemers pogen op te lossen/ opening van tentoonstelling met special bodypaint teater/ eerste diefstal geconstateerd/ eerste dagen full full hotel meegemaakt(met nog net geen faulty towers scenarios) /queeste naar de perfect Belgische friet (and continues...)/ bijna 2 maanden zonder vrije dag gewerkt (wie had dat ooit gedacht)/ Guicela(nieuwe coordinatrice voor project) en Els (nieuwe studente die hier voor 3 maanden blijft) verwelkomd/ in plaats van Gentse feesten, Christelijke concerten voor onze neus op de Plaza / boetes ontlopen door verplicht mega Peruaanse vlaggen aan balkon te hangen (lang leve de Patrioten) /vertrek van heel wat Belgen, maar ook weer heugelijk weerzien van anderen (Kristina, Sarah) /eerste (bijna rampzalige) familie lunch met Abel in de ViaVia gehad/ tientallen electriciteitspanne en zelfs watergebrek weten op te lossen /flexibel, flexibel en flexibel blijven ....doing business (in Peru), it s quite a challenge i must say .....
  
• Heb dan misschien wel Human Resources gestudeerd, maar een goed personeelsbeleid op stellen, is toch wel de grootste uitdaging ooit! Al was het maar omdat het peruanen zijn en al die westerse theorieen daar toch echt niet toepasbaar op zijn, omdat vriendschap toch iets heel anders is al zakenpartner, omdat sommige mensen toch wel heel koppig kunnen zijn....
  

Peru is calling....

Kriebels om onze Via en Peru nu toch ook wel eens met je eigen ogen te zien. Voila hier is je kans!
Reis mee met de speciale openingsreis die Joker organiseert in September ter ere van onze Via hier in Ayacucho! En feest mee tijdens de Fiesta van het Jaar:

http://www.joker.be/PEEA.aspx


Hopelijk tot snel....

Open!

2 weken geleden openden we de deuren van ons ViaVia Cafe en sindsdien heb ik nog niet echt de tijd gehad om me achter mijn pcke te zetten.

2 weken vol nieuwigheden, emoties van gelukzaligheden tot ultieme vermoeidheid, stress, complimenten en suggesties, .... al met al hebben we de eerste vuurdoop goed doorstaan. Met een pracht restaurant en hotel te runnen is er altijd wel iemand die me aan de mouw trekt.

Zijn het niet de werknemers, dan zijn het wel een van de vele bezoekers of gasten die iets van me willen. We hebben namelijk al een paar zeer interessante gasten gehad, dag numero 2 zat er een kerel op het terras reviews aan het schrijven was voor de vernieuwde lonely planet!! (de miljoenen bijbel voor elke trotter! jackpot, want hij verliet de Via zeer enthousiast!), werknemers van LNG Peru die hier nog zeker 2j werken aan gasleidingen die het hele hotel willen afhuren tot zeker eind dit jaar!! cameraploegen van de lokale televisie zowel als de geschreven pers die reportages of zelfs een kookprogramma willen uitzenden vanuit de Via, vele artiesten en kunstenaars die hun kunsten willen tentoonstellen in de Via,...

Buiten die speciale gasten mogen we niet klagen met de opkomst. Tijdens de lunch in de week zit het hele terras vol en s avonds, zelfs tijdens de week, hebben we de zaak vaak volledig vol! Heel veel complimenten over hoe prachtig het gebouw geworden is, over het concept ViaVia, over de kaart, over de service,....iedereen is heel nieuwsgierig en heel spontaan enthousiast!! maar uiteraard ook heel wat opmerkingen vooral over het eten (niet lokaal genoeg, niet overtuigend genoeg,...) en soms over de service (nog niet attent genoeg). Genoeg om te verbeteren dus, maar het is niet simpel. Bijvoorbeeld frietjes: een peruaan eet maar al te graag van die slappe witte frietjes, terwijl wij ze graag bruin en krokant hebben. Zeer moeilijk om iedereen tevreden te stellen...

Wat betreft het personeel doen ze het al bij al zeer goed doen. Het team dat ik leid in de zaal heeft al redelijk zijn draai gevonden. Door de grote opbrengst heb ik er zelfs 1 nieuwe bij moeten halen, die nog proef draait. Gelukkig heb ik Janet in de ochtend en Evert, mijn barman in de avond samen met mij achter de bar en kassa staan! Met die twee heb ik echt een goede catch gedaan. De service is nog lang niet hoe ik het wil, maar het is dan ook zo moeilijk om ze het duidelijk te maken als ze nog nooit voorbeelden om zich heen hebben gezien van een excellente service. Een van mijn sterren is Judith, een meisje van het platteland, die heel jong een baby heeft gekregen, alleen achterbleef maar toch bleef doorstuderen tot gids. Normaal gezien staat ze koeien te melken, maar nu straalt ze echt als een ster en werkt ze met zoveel overtuiging en serveert ze de mensen met passie. Heel mooi om te zien!

Het restaurant verloopt dus ok. We hebben smiddags een iets meer typisch peruaans menu (per dag ongeveer 40-60 menus) en savonds de kaart en lekkere koffies en drankjes (ongeveer 300 drankjes op een avond) Weekenden zijn echt al topdagen geweest, vooral de optredens met Braziliaanze en Peruaanse muziek waren een hit. Ook met de opening van de schildertentoonstelling kwam er een hoop volk. Voor de opening van volgende maand zullen we zelfs een extra act met levende bodypaintings hebben! Ook zijn we aan het overwegen om zondags een soort van poppenkastvoorstelling te geven voor de kids, zodat de ouders rustig kunnen eten.

Het hotel begint stilletjes aan ook te lopen. Dit weekend hadden we 5 van de 10 kamers bezet. en met het aanbod van LNG peru zullen we waarschijnlijk 5 kamers permanent bezet hebben. Met een nieuwe luchtvaartmaatschappij STARPERU vliegende op Ayacucho en de weg naar Cusco al sterk verbeterd, zal het aantal toeristen alleen maar stijgen... Goede vooruitzichten dus!We hebben ook de bevestiging van 3 jokergroepen! En de datum van de officiele opening: 26 september! Als iemand nog geintereseerd zou zijn in een reisje naar Peru speciaal voor de opening, Joker organiseert er eentje! De perfect gelegenheid dus!!

Voorlopig werkte ikzelf nog dagen van 9u sochtends tot 1 of 2 u snachts, maar begint iets te slopend te zijn voor mijn lichaam...vandaar dak nu mijn bedje inkruip....

Busy days...

Eventjes een momentje gevonden om nog eens iets neer te pennen...want het zal er de komende weken absoluut niet meer van komen en er is toch wel weer genoeg gebeurt om even te up daten!

 

Where do i begin....bezoekje van mijn moeder! Heb mogen genieten van het gezelschap van mijn allerliefste moeder hier in Peru. Heerlijk eerst een dagje genieten in Lima van het weerzien, lekker eten,  lekker wandelen langs de kust enzo. Daarna op naar Paracas waar de spannende ontmoeting plaats vond met een wel heel zenuwachtige Abel en hondsdolle Chulo en Wawa. De zenuwen gingen al snel verloren in de zee bries en samen met Minna en haar ouders hebben we 3 dagen genoten van de natuurpracht van het nationale park (zie fotos). Toen werd het toch wel tijd om mijn moeder eindelijk "mijn Ayacucho" te laten zien. Dapper heeft ze de autotocht door de bergen overleefd met dochterlief aan het stuur, lama´s op de weg, mist rond de bergen en een pientere co piloot.  Eindelijk kwamen we aan en kon ik mijn moeder onze ViaVia laten zien!! en ons nieuwe huisje en voorstellen aan alle mensen die mij hier altijd vergezellen! Aangezien mama net tijdens de "Semana Santa" kwam, de heilige week voor Pasen die fanatiek gevierd wordt in Ayacucho, kon ze genieten van parades, bloementapijten, processies en nog meer; maar ook mensenmassa´s, druk verkeer, dronken mensen en veel pickpockets. De good and bad side dus...en ikke maar proberen om haar zoveel mogelijk te laten genieten van de goede kant. Maar een dronken buschauffeur dacht daar anders over. Die crashte namelijk frontaal in op Abel en mij  toen hij in een u-bocht een mega vrachtwagen voorbij stak en zo op het baanvak van de motor van Abel belandde...en tegen ons...BAM ....weggekatapulteerd...8 meter verder...verstrooid...paniek...alles kunnen bewegen?!?...bloed...hoofd bonkt...mensen rondom mij...waar is Abel?...Abel rondom mij....Abel ok..."niet bewegen señorita, even geduld de ambulance komt er zo aan"....rechstaan en ambulance ingesukkeld...wiaawaaa wiaawaa...surreeel wat is er net gebeurd....shit mama, wat moet ze hier weer van denken....emergencia, meteen mij geholpen hoofd gehecht 4 hechtingen, algemene check up, foto´s alles ok buiten gekneusde rib en lichte hersenschudding....abel abel waar is abel (werd van hot naar haar gestuurd, lastiggevallen door politie, door rampjournalist "hoe durft u toerist zo toe te takelen?!?" , geen enkele medische zorg omdat hij geen bloedspoor had) van mijn oren gemaakt en medisch zorg geeist voor Abel....mama toegekomen met bezorgde minna...alles ok...traantjes...alles ok....

He he met de schrik er nog in, taxi in en lekker naar huis. Gelukkig dat mijn verpleegster moeder nu bij mij was, zodat ze me goed kon verzorgen en observeren s nachts zodat ik niet in het ziekenhuis moest blijven. Abel daarentegen moest meteen weer terug naar politiebureau voor , wat achteraf bleek en blijkt een onvoorstelbare, zinloze, eindeloze, bureaucratische papierwinkel. Tot op de dag van vandaag moet hij nog geregeld weer ergens een formuliertje invullen(dat vervolgens weer verdwijnt en verloren gaat) en dat om als slachtoffer aangereden te worden!!! En zijn motor die hij nodig heeft voor zijn werk is compleet kapot. Kost zowat 1500 euro om em terug te repareren, een som die de tegenpartij (een dronken chauffeur die als studentje wat bijverdiende en zo zonder verzekering rondreed) nooit of te nimmer bij elkaar krijgt vrees ik. Abel kreeg een maand ziekteverlof voor zijn schouderfractuur die ondertussen voorbij is en nu moet hij dus met openbaar vervoer (= gammele busjes met vreselijk slechte speed chauffeurs) gaan werken in de bergdorpjes en ter plekke alles te voet afleggen. Gevolg dat hij afgelopen week door zijn knie is gezakt en hard gevallen is op zijn slechte schouder....en vicieuze cirkel dus.... 

Maar genoeg van die miserie, we zijn er al bij al met heel veel geluk goed vanaf gekomen (thanks again guardian angel). Blijkt dat die toch wel heel actief bezig is deze dagen, vooral vandaag toen ik mijn eerste tandem parapente sprong deed. Bij het opstijgen ging het al mis en kwam ik met een smak op de grond neer zonder me ergens pijn gedaan te hebben. Tweede poging ging alles gesmeerd en heeeeeeeeeeeeerlijk genoten als een vogel vrij in de lucht!!!! Echt een zaaaaaaaaalig gevoel! Landing ging dan weer ietsjes minder....met volle vaart letterlijk en figuurlijk den boom in, of beter gezegd de cactus! Wat een smak!!! Maar weer, geen enkel schrammetje aan mijn lijf! Oef!  

Al die adrenaline was dan wel weer exact wat de dokter voorgeschreven had om alle stress en frustraties van de laatste weken als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen!!!

Stress...want de opening van de Via komt nu toch wel heel dichtbij. Alle decoratiezaken zijn zo goed als klaar en meeste voorbereidingen, zodat we onze deze week volledig op onze werknemers kunnen focussen en ze met een allerlaatste intensieve cursus zo goed mogelijk gaan klaarstomen.

Nu pas begint het zo beetje bij beetje door te dringen dat we toch echt wel open zullen gaan. Klinkt heel raar omdat we er zolang mee bezig zijn geweest, maar toch is het steeds zo wat irreel gebleven...

Deze week komt er iemand foto´s trekken van alle kamers en ruimtes en die zal ik dan met heeel veel trots plaatsen op internet. Want al zeg ik het zelf, het is heeeeel mooi geworden! Nu is het dus aan ons om te zorgen dat het niet alleen bij uiterlijke schoonheid blijft, maar dat we die plek ook een ziel met goede service en kwaliteitseten en veel geluk kunnen vullen!!!

Ah ja ook ons huisje is eindelijk af, dus daar komen eindelijk ook fotos van te voorschijn!

 

Huisje, boompje, beestje

Dday blijkt dan toch aangebroken dat zelfs ik niet langer kon weerstaan aan het"huisje boompje beestje"model. In de vorige blog kon je al lezen dat we sinds een tijdje vergezeld zijn door het super gezelschap van "Wawa" n "Chulo". Zoals de fotos getuigen vergezellen ze ons overal naar toe en bezorgen ze menig vriend een hoop emoties van schattigheid tot colera!

Aangezien een hond toch wel een tuin nodig heeft en een boompje om tegen te plassen, tja.. is de zoektocht naar een huisje ingezet en heeft zelfs al zijn vruchten afgeworpen: tadaaaa een huisje met indrukwekkend uitzicht op Ayacucho en een groene vallei!

Gaan er nog wat dingetjes in opknappen en dan verhuizen maar... hopelijk kan mijn moeder er nog net een nachtje doorbrengen (nog anderhalve week en ze staat hier, onvoorstelbaar fantastisch!)

Verhuizen is de laatste tijd wel in hier. Minna s huis staat al leeg met uitzondering van een paar dozen die staat te popelen om hun intrek te nemen in de ViaVia. Yep de renovatiewerken gaan vooruiiiiiiiiiiit! Eind deze maand mag Minna zich de trotse bewoonster van ViaVia noemen. Ondertussen hebben we ons kantoor ook al die kant op geheveld en zijn er al 4 mensen(studenten en vrijwilligsters) twee hotelkamers aan het proefdraaien met de nodige hilariteit (handen willen wassen en douche begint te sproeien)

De laatste planning wijst erop dat het grote openingsfeest voorzien is voor 30 MEI....but we are still in Peru, so never say never... vandaar dat we afgelopen weekend nog lekker in een buitenhuisje verbleven hebben : bbqtje con pollo boracho, kampvuurtje met haaretende honden, poging tot vliegen (parapente) en een leuke training over feedback als ochtendbreak....