Busy days...

Eventjes een momentje gevonden om nog eens iets neer te pennen...want het zal er de komende weken absoluut niet meer van komen en er is toch wel weer genoeg gebeurt om even te up daten!

 

Where do i begin....bezoekje van mijn moeder! Heb mogen genieten van het gezelschap van mijn allerliefste moeder hier in Peru. Heerlijk eerst een dagje genieten in Lima van het weerzien, lekker eten,  lekker wandelen langs de kust enzo. Daarna op naar Paracas waar de spannende ontmoeting plaats vond met een wel heel zenuwachtige Abel en hondsdolle Chulo en Wawa. De zenuwen gingen al snel verloren in de zee bries en samen met Minna en haar ouders hebben we 3 dagen genoten van de natuurpracht van het nationale park (zie fotos). Toen werd het toch wel tijd om mijn moeder eindelijk "mijn Ayacucho" te laten zien. Dapper heeft ze de autotocht door de bergen overleefd met dochterlief aan het stuur, lama´s op de weg, mist rond de bergen en een pientere co piloot.  Eindelijk kwamen we aan en kon ik mijn moeder onze ViaVia laten zien!! en ons nieuwe huisje en voorstellen aan alle mensen die mij hier altijd vergezellen! Aangezien mama net tijdens de "Semana Santa" kwam, de heilige week voor Pasen die fanatiek gevierd wordt in Ayacucho, kon ze genieten van parades, bloementapijten, processies en nog meer; maar ook mensenmassa´s, druk verkeer, dronken mensen en veel pickpockets. De good and bad side dus...en ikke maar proberen om haar zoveel mogelijk te laten genieten van de goede kant. Maar een dronken buschauffeur dacht daar anders over. Die crashte namelijk frontaal in op Abel en mij  toen hij in een u-bocht een mega vrachtwagen voorbij stak en zo op het baanvak van de motor van Abel belandde...en tegen ons...BAM ....weggekatapulteerd...8 meter verder...verstrooid...paniek...alles kunnen bewegen?!?...bloed...hoofd bonkt...mensen rondom mij...waar is Abel?...Abel rondom mij....Abel ok..."niet bewegen señorita, even geduld de ambulance komt er zo aan"....rechstaan en ambulance ingesukkeld...wiaawaaa wiaawaa...surreeel wat is er net gebeurd....shit mama, wat moet ze hier weer van denken....emergencia, meteen mij geholpen hoofd gehecht 4 hechtingen, algemene check up, foto´s alles ok buiten gekneusde rib en lichte hersenschudding....abel abel waar is abel (werd van hot naar haar gestuurd, lastiggevallen door politie, door rampjournalist "hoe durft u toerist zo toe te takelen?!?" , geen enkele medische zorg omdat hij geen bloedspoor had) van mijn oren gemaakt en medisch zorg geeist voor Abel....mama toegekomen met bezorgde minna...alles ok...traantjes...alles ok....

He he met de schrik er nog in, taxi in en lekker naar huis. Gelukkig dat mijn verpleegster moeder nu bij mij was, zodat ze me goed kon verzorgen en observeren s nachts zodat ik niet in het ziekenhuis moest blijven. Abel daarentegen moest meteen weer terug naar politiebureau voor , wat achteraf bleek en blijkt een onvoorstelbare, zinloze, eindeloze, bureaucratische papierwinkel. Tot op de dag van vandaag moet hij nog geregeld weer ergens een formuliertje invullen(dat vervolgens weer verdwijnt en verloren gaat) en dat om als slachtoffer aangereden te worden!!! En zijn motor die hij nodig heeft voor zijn werk is compleet kapot. Kost zowat 1500 euro om em terug te repareren, een som die de tegenpartij (een dronken chauffeur die als studentje wat bijverdiende en zo zonder verzekering rondreed) nooit of te nimmer bij elkaar krijgt vrees ik. Abel kreeg een maand ziekteverlof voor zijn schouderfractuur die ondertussen voorbij is en nu moet hij dus met openbaar vervoer (= gammele busjes met vreselijk slechte speed chauffeurs) gaan werken in de bergdorpjes en ter plekke alles te voet afleggen. Gevolg dat hij afgelopen week door zijn knie is gezakt en hard gevallen is op zijn slechte schouder....en vicieuze cirkel dus.... 

Maar genoeg van die miserie, we zijn er al bij al met heel veel geluk goed vanaf gekomen (thanks again guardian angel). Blijkt dat die toch wel heel actief bezig is deze dagen, vooral vandaag toen ik mijn eerste tandem parapente sprong deed. Bij het opstijgen ging het al mis en kwam ik met een smak op de grond neer zonder me ergens pijn gedaan te hebben. Tweede poging ging alles gesmeerd en heeeeeeeeeeeeerlijk genoten als een vogel vrij in de lucht!!!! Echt een zaaaaaaaaalig gevoel! Landing ging dan weer ietsjes minder....met volle vaart letterlijk en figuurlijk den boom in, of beter gezegd de cactus! Wat een smak!!! Maar weer, geen enkel schrammetje aan mijn lijf! Oef!  

Al die adrenaline was dan wel weer exact wat de dokter voorgeschreven had om alle stress en frustraties van de laatste weken als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen!!!

Stress...want de opening van de Via komt nu toch wel heel dichtbij. Alle decoratiezaken zijn zo goed als klaar en meeste voorbereidingen, zodat we onze deze week volledig op onze werknemers kunnen focussen en ze met een allerlaatste intensieve cursus zo goed mogelijk gaan klaarstomen.

Nu pas begint het zo beetje bij beetje door te dringen dat we toch echt wel open zullen gaan. Klinkt heel raar omdat we er zolang mee bezig zijn geweest, maar toch is het steeds zo wat irreel gebleven...

Deze week komt er iemand foto´s trekken van alle kamers en ruimtes en die zal ik dan met heeel veel trots plaatsen op internet. Want al zeg ik het zelf, het is heeeeel mooi geworden! Nu is het dus aan ons om te zorgen dat het niet alleen bij uiterlijke schoonheid blijft, maar dat we die plek ook een ziel met goede service en kwaliteitseten en veel geluk kunnen vullen!!!

Ah ja ook ons huisje is eindelijk af, dus daar komen eindelijk ook fotos van te voorschijn!