Changes

Changes:... de wervelstorm die hier de afgelopen maanden heeft huisgehouden heeft wel wat veranderingen teweeg gebracht.

Minna heeft al haar aandelen in onze Via verkocht. Ze heeft beslist om uit de Via te stappen, na een minder mooie en echt wel pijnlijke situatie die zelfs zo fout evolueerde dat er geen communicatie meer mogelijk was tussen ons. Bij haar is het nog een beetje verder gegaan totdat ze niets of dan ook niets met mij meer te maken wil hebben. Momenteel zit ze in Finland waar ze blijft tot de bevalling van haar zoon, waarna ze terug zal keren naar Lima om bij haar verloofde en zijn ouders in Lima te gaan wonen.

Het is allemaal nogal snel gegaan en vanaf het moment dat ze besliste om te vertrekken is ze van de ene dag op de ander vertrokken.

Dat betekent dus dat ik als enigste bazin overblijf met een groep van 20 werknemers in een Via die na 3 maanden nog heel wat kinderziektes vertoont....Een nieuwe, grote uitdaging dus!

Maar eentje die ik met beide handen zal aanpakken! Dit geeft me de kans om de Via volledig uit te bouwen hoe ik het graag wil!

Binnen twee weken komen er twee nieuwe chefs de keuken omtoveren! Eentje gespecialeerd in de lekkerste peruaanse gerechten en mediteranese keuken en de andere met passie voor taartjes, ijs, koekjes, chocola....a sweet paradise...

In de zaal heb ik mijn allerbeste Evert achter de toog, de best barman in town. En overdag kan ik de kassa met een gerust hart achterlaten aan Els, een studente die hier haar stage en thesis doet, maar die zich ontpopt heeft in reddende engel en zelfs haar verblijf verlengd heeft tot februari.

In het hotel zal Abel wat orde op zaken komen stellen, eveneels als mijn persoonlijke adviseur in heel wat administratieve zaken en het personeelsbeleid. Want dat blijft een hekel punt voor mij, achterhalen wat ons peruaans team denkt en wil....

Hoe zit het dan met onze vakantie in december naar Belgie en Nederland?!?

Wel...... die gaat gewoon door dankzij de hulp van Els, die als babysit achterblijft....ook heeft Abel net zijn visum op zak, so nothing can stop us anymore!

De voorlopige planning voor onze Europe trip is:

aankomst in Amsterdam 13 december, daarna een weekje lekker thuis bij mama en Irene, gevolgd door een feestweekend in Belgie van 18-23 dec, kerst bij familie en nieuwjaar bij vrienden! 9 januari weer terug naar Peru

Deze keer heb ik meer dan ooit een hoop plannen eveneens als Abel...dus het zal nog een hele mision worden om dat alles te verwezenlijken om zo n korte tijd!

Dus als iemand voorstellen heeft om al iets vast te leggen, shoot! Eveneens voor logeerbedden en gastenkamers?

Ondertussen hebben we 26 september de Via dan ook officieel geopend met een knaller van een feest! Fotos: ttp://picasaweb.google.com/pauline.evers/OpeningsfeestViaViaFiestaDeInauguracionViaViaOpeningsPartyViaVia#

Dankzij de hulp van zovelen is het echt een memorabel feest geworden waar er heel wat speciale gasten aanwezig waren van allerlei hoeken van de wereld! Tot zelfs een jouralist van de Standaard, dus hou die krant maar in de gaten ;-)

Nieuwsflash

• Om meteen met grootsheid in huis te vallen: Minna is zwanger!!! Yep al bijna 3 maanden...de bevalling is voorzien voor 16 februari. We hebben hier dus een super dolgelukkige toekomstige moeder met haar "fregolita" rondlopen die het afgezien van de nodige misselijkheid en moeheid zeer goed stellen... Alejandro, de vader, zal zijn studies afmaken en vanaf december in Ayacucho komen wonen. En hoe het verder moet in de toekomst, zal de toekomst zelf wat bepalen...
• Nog heugelijker nieuws: Pauline is coming hooooooooooooooooooooooome. Heb net mijn tickets geboekt voor 12 december tot 9 januari. TicketSSS...yep...want Abel komt mee! Hij is sinds kort trotse eigenaar van zijn paspoort, nu nog zijn visa en here we commmmmmmmmmmmme! Dussse de reservaties for some quality time met ons gaan open vanaf NU ;-) First come, first serve...
• Voor wie niet zo lang kan wachten, kan dus ook alvast een bezoekje brengen in September met de Joker reis (zie vorig bericht)
• Voor de rest alles goed, maar druk, dus goed hier. Hebben al heel wat "overleefd": eerste joker groep feliz weer vertrokken/ 5 dagen van krankzinnig zinloze stakingsdagen / eerste jazz optreden in Ayacucho/ corrupte lokale overheidsmensen / 5 nieuwe werknemers de laan uit gezwaaid en vervangen door nieuw bloed/ poppenkast zondagen/ onderlinge conflicten tussen werknemers pogen op te lossen/ opening van tentoonstelling met special bodypaint teater/ eerste diefstal geconstateerd/ eerste dagen full full hotel meegemaakt(met nog net geen faulty towers scenarios) /queeste naar de perfect Belgische friet (and continues...)/ bijna 2 maanden zonder vrije dag gewerkt (wie had dat ooit gedacht)/ Guicela(nieuwe coordinatrice voor project) en Els (nieuwe studente die hier voor 3 maanden blijft) verwelkomd/ in plaats van Gentse feesten, Christelijke concerten voor onze neus op de Plaza / boetes ontlopen door verplicht mega Peruaanse vlaggen aan balkon te hangen (lang leve de Patrioten) /vertrek van heel wat Belgen, maar ook weer heugelijk weerzien van anderen (Kristina, Sarah) /eerste (bijna rampzalige) familie lunch met Abel in de ViaVia gehad/ tientallen electriciteitspanne en zelfs watergebrek weten op te lossen /flexibel, flexibel en flexibel blijven ....doing business (in Peru), it s quite a challenge i must say .....
  
• Heb dan misschien wel Human Resources gestudeerd, maar een goed personeelsbeleid op stellen, is toch wel de grootste uitdaging ooit! Al was het maar omdat het peruanen zijn en al die westerse theorieen daar toch echt niet toepasbaar op zijn, omdat vriendschap toch iets heel anders is al zakenpartner, omdat sommige mensen toch wel heel koppig kunnen zijn....
  

Peru is calling....

Kriebels om onze Via en Peru nu toch ook wel eens met je eigen ogen te zien. Voila hier is je kans!
Reis mee met de speciale openingsreis die Joker organiseert in September ter ere van onze Via hier in Ayacucho! En feest mee tijdens de Fiesta van het Jaar:

http://www.joker.be/PEEA.aspx


Hopelijk tot snel....

Open!

2 weken geleden openden we de deuren van ons ViaVia Cafe en sindsdien heb ik nog niet echt de tijd gehad om me achter mijn pcke te zetten.

2 weken vol nieuwigheden, emoties van gelukzaligheden tot ultieme vermoeidheid, stress, complimenten en suggesties, .... al met al hebben we de eerste vuurdoop goed doorstaan. Met een pracht restaurant en hotel te runnen is er altijd wel iemand die me aan de mouw trekt.

Zijn het niet de werknemers, dan zijn het wel een van de vele bezoekers of gasten die iets van me willen. We hebben namelijk al een paar zeer interessante gasten gehad, dag numero 2 zat er een kerel op het terras reviews aan het schrijven was voor de vernieuwde lonely planet!! (de miljoenen bijbel voor elke trotter! jackpot, want hij verliet de Via zeer enthousiast!), werknemers van LNG Peru die hier nog zeker 2j werken aan gasleidingen die het hele hotel willen afhuren tot zeker eind dit jaar!! cameraploegen van de lokale televisie zowel als de geschreven pers die reportages of zelfs een kookprogramma willen uitzenden vanuit de Via, vele artiesten en kunstenaars die hun kunsten willen tentoonstellen in de Via,...

Buiten die speciale gasten mogen we niet klagen met de opkomst. Tijdens de lunch in de week zit het hele terras vol en s avonds, zelfs tijdens de week, hebben we de zaak vaak volledig vol! Heel veel complimenten over hoe prachtig het gebouw geworden is, over het concept ViaVia, over de kaart, over de service,....iedereen is heel nieuwsgierig en heel spontaan enthousiast!! maar uiteraard ook heel wat opmerkingen vooral over het eten (niet lokaal genoeg, niet overtuigend genoeg,...) en soms over de service (nog niet attent genoeg). Genoeg om te verbeteren dus, maar het is niet simpel. Bijvoorbeeld frietjes: een peruaan eet maar al te graag van die slappe witte frietjes, terwijl wij ze graag bruin en krokant hebben. Zeer moeilijk om iedereen tevreden te stellen...

Wat betreft het personeel doen ze het al bij al zeer goed doen. Het team dat ik leid in de zaal heeft al redelijk zijn draai gevonden. Door de grote opbrengst heb ik er zelfs 1 nieuwe bij moeten halen, die nog proef draait. Gelukkig heb ik Janet in de ochtend en Evert, mijn barman in de avond samen met mij achter de bar en kassa staan! Met die twee heb ik echt een goede catch gedaan. De service is nog lang niet hoe ik het wil, maar het is dan ook zo moeilijk om ze het duidelijk te maken als ze nog nooit voorbeelden om zich heen hebben gezien van een excellente service. Een van mijn sterren is Judith, een meisje van het platteland, die heel jong een baby heeft gekregen, alleen achterbleef maar toch bleef doorstuderen tot gids. Normaal gezien staat ze koeien te melken, maar nu straalt ze echt als een ster en werkt ze met zoveel overtuiging en serveert ze de mensen met passie. Heel mooi om te zien!

Het restaurant verloopt dus ok. We hebben smiddags een iets meer typisch peruaans menu (per dag ongeveer 40-60 menus) en savonds de kaart en lekkere koffies en drankjes (ongeveer 300 drankjes op een avond) Weekenden zijn echt al topdagen geweest, vooral de optredens met Braziliaanze en Peruaanse muziek waren een hit. Ook met de opening van de schildertentoonstelling kwam er een hoop volk. Voor de opening van volgende maand zullen we zelfs een extra act met levende bodypaintings hebben! Ook zijn we aan het overwegen om zondags een soort van poppenkastvoorstelling te geven voor de kids, zodat de ouders rustig kunnen eten.

Het hotel begint stilletjes aan ook te lopen. Dit weekend hadden we 5 van de 10 kamers bezet. en met het aanbod van LNG peru zullen we waarschijnlijk 5 kamers permanent bezet hebben. Met een nieuwe luchtvaartmaatschappij STARPERU vliegende op Ayacucho en de weg naar Cusco al sterk verbeterd, zal het aantal toeristen alleen maar stijgen... Goede vooruitzichten dus!We hebben ook de bevestiging van 3 jokergroepen! En de datum van de officiele opening: 26 september! Als iemand nog geintereseerd zou zijn in een reisje naar Peru speciaal voor de opening, Joker organiseert er eentje! De perfect gelegenheid dus!!

Voorlopig werkte ikzelf nog dagen van 9u sochtends tot 1 of 2 u snachts, maar begint iets te slopend te zijn voor mijn lichaam...vandaar dak nu mijn bedje inkruip....

Busy days...

Eventjes een momentje gevonden om nog eens iets neer te pennen...want het zal er de komende weken absoluut niet meer van komen en er is toch wel weer genoeg gebeurt om even te up daten!

 

Where do i begin....bezoekje van mijn moeder! Heb mogen genieten van het gezelschap van mijn allerliefste moeder hier in Peru. Heerlijk eerst een dagje genieten in Lima van het weerzien, lekker eten,  lekker wandelen langs de kust enzo. Daarna op naar Paracas waar de spannende ontmoeting plaats vond met een wel heel zenuwachtige Abel en hondsdolle Chulo en Wawa. De zenuwen gingen al snel verloren in de zee bries en samen met Minna en haar ouders hebben we 3 dagen genoten van de natuurpracht van het nationale park (zie fotos). Toen werd het toch wel tijd om mijn moeder eindelijk "mijn Ayacucho" te laten zien. Dapper heeft ze de autotocht door de bergen overleefd met dochterlief aan het stuur, lama´s op de weg, mist rond de bergen en een pientere co piloot.  Eindelijk kwamen we aan en kon ik mijn moeder onze ViaVia laten zien!! en ons nieuwe huisje en voorstellen aan alle mensen die mij hier altijd vergezellen! Aangezien mama net tijdens de "Semana Santa" kwam, de heilige week voor Pasen die fanatiek gevierd wordt in Ayacucho, kon ze genieten van parades, bloementapijten, processies en nog meer; maar ook mensenmassa´s, druk verkeer, dronken mensen en veel pickpockets. De good and bad side dus...en ikke maar proberen om haar zoveel mogelijk te laten genieten van de goede kant. Maar een dronken buschauffeur dacht daar anders over. Die crashte namelijk frontaal in op Abel en mij  toen hij in een u-bocht een mega vrachtwagen voorbij stak en zo op het baanvak van de motor van Abel belandde...en tegen ons...BAM ....weggekatapulteerd...8 meter verder...verstrooid...paniek...alles kunnen bewegen?!?...bloed...hoofd bonkt...mensen rondom mij...waar is Abel?...Abel rondom mij....Abel ok..."niet bewegen señorita, even geduld de ambulance komt er zo aan"....rechstaan en ambulance ingesukkeld...wiaawaaa wiaawaa...surreeel wat is er net gebeurd....shit mama, wat moet ze hier weer van denken....emergencia, meteen mij geholpen hoofd gehecht 4 hechtingen, algemene check up, foto´s alles ok buiten gekneusde rib en lichte hersenschudding....abel abel waar is abel (werd van hot naar haar gestuurd, lastiggevallen door politie, door rampjournalist "hoe durft u toerist zo toe te takelen?!?" , geen enkele medische zorg omdat hij geen bloedspoor had) van mijn oren gemaakt en medisch zorg geeist voor Abel....mama toegekomen met bezorgde minna...alles ok...traantjes...alles ok....

He he met de schrik er nog in, taxi in en lekker naar huis. Gelukkig dat mijn verpleegster moeder nu bij mij was, zodat ze me goed kon verzorgen en observeren s nachts zodat ik niet in het ziekenhuis moest blijven. Abel daarentegen moest meteen weer terug naar politiebureau voor , wat achteraf bleek en blijkt een onvoorstelbare, zinloze, eindeloze, bureaucratische papierwinkel. Tot op de dag van vandaag moet hij nog geregeld weer ergens een formuliertje invullen(dat vervolgens weer verdwijnt en verloren gaat) en dat om als slachtoffer aangereden te worden!!! En zijn motor die hij nodig heeft voor zijn werk is compleet kapot. Kost zowat 1500 euro om em terug te repareren, een som die de tegenpartij (een dronken chauffeur die als studentje wat bijverdiende en zo zonder verzekering rondreed) nooit of te nimmer bij elkaar krijgt vrees ik. Abel kreeg een maand ziekteverlof voor zijn schouderfractuur die ondertussen voorbij is en nu moet hij dus met openbaar vervoer (= gammele busjes met vreselijk slechte speed chauffeurs) gaan werken in de bergdorpjes en ter plekke alles te voet afleggen. Gevolg dat hij afgelopen week door zijn knie is gezakt en hard gevallen is op zijn slechte schouder....en vicieuze cirkel dus.... 

Maar genoeg van die miserie, we zijn er al bij al met heel veel geluk goed vanaf gekomen (thanks again guardian angel). Blijkt dat die toch wel heel actief bezig is deze dagen, vooral vandaag toen ik mijn eerste tandem parapente sprong deed. Bij het opstijgen ging het al mis en kwam ik met een smak op de grond neer zonder me ergens pijn gedaan te hebben. Tweede poging ging alles gesmeerd en heeeeeeeeeeeeerlijk genoten als een vogel vrij in de lucht!!!! Echt een zaaaaaaaaalig gevoel! Landing ging dan weer ietsjes minder....met volle vaart letterlijk en figuurlijk den boom in, of beter gezegd de cactus! Wat een smak!!! Maar weer, geen enkel schrammetje aan mijn lijf! Oef!  

Al die adrenaline was dan wel weer exact wat de dokter voorgeschreven had om alle stress en frustraties van de laatste weken als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen!!!

Stress...want de opening van de Via komt nu toch wel heel dichtbij. Alle decoratiezaken zijn zo goed als klaar en meeste voorbereidingen, zodat we onze deze week volledig op onze werknemers kunnen focussen en ze met een allerlaatste intensieve cursus zo goed mogelijk gaan klaarstomen.

Nu pas begint het zo beetje bij beetje door te dringen dat we toch echt wel open zullen gaan. Klinkt heel raar omdat we er zolang mee bezig zijn geweest, maar toch is het steeds zo wat irreel gebleven...

Deze week komt er iemand foto´s trekken van alle kamers en ruimtes en die zal ik dan met heeel veel trots plaatsen op internet. Want al zeg ik het zelf, het is heeeeel mooi geworden! Nu is het dus aan ons om te zorgen dat het niet alleen bij uiterlijke schoonheid blijft, maar dat we die plek ook een ziel met goede service en kwaliteitseten en veel geluk kunnen vullen!!!

Ah ja ook ons huisje is eindelijk af, dus daar komen eindelijk ook fotos van te voorschijn!

 

Huisje, boompje, beestje

Dday blijkt dan toch aangebroken dat zelfs ik niet langer kon weerstaan aan het"huisje boompje beestje"model. In de vorige blog kon je al lezen dat we sinds een tijdje vergezeld zijn door het super gezelschap van "Wawa" n "Chulo". Zoals de fotos getuigen vergezellen ze ons overal naar toe en bezorgen ze menig vriend een hoop emoties van schattigheid tot colera!

Aangezien een hond toch wel een tuin nodig heeft en een boompje om tegen te plassen, tja.. is de zoektocht naar een huisje ingezet en heeft zelfs al zijn vruchten afgeworpen: tadaaaa een huisje met indrukwekkend uitzicht op Ayacucho en een groene vallei!

Gaan er nog wat dingetjes in opknappen en dan verhuizen maar... hopelijk kan mijn moeder er nog net een nachtje doorbrengen (nog anderhalve week en ze staat hier, onvoorstelbaar fantastisch!)

Verhuizen is de laatste tijd wel in hier. Minna s huis staat al leeg met uitzondering van een paar dozen die staat te popelen om hun intrek te nemen in de ViaVia. Yep de renovatiewerken gaan vooruiiiiiiiiiiit! Eind deze maand mag Minna zich de trotse bewoonster van ViaVia noemen. Ondertussen hebben we ons kantoor ook al die kant op geheveld en zijn er al 4 mensen(studenten en vrijwilligsters) twee hotelkamers aan het proefdraaien met de nodige hilariteit (handen willen wassen en douche begint te sproeien)

De laatste planning wijst erop dat het grote openingsfeest voorzien is voor 30 MEI....but we are still in Peru, so never say never... vandaar dat we afgelopen weekend nog lekker in een buitenhuisje verbleven hebben : bbqtje con pollo boracho, kampvuurtje met haaretende honden, poging tot vliegen (parapente) en een leuke training over feedback als ochtendbreak....

Desde Ayacucho, me mandaron noticias...(Carnavalsliedje)

Februari, de universele carnaval maand. Van Rio de Janeiro tot Maastricht, van Aalst tot Ayacucho. Yep ook hier kunnen ze er iets van....

Afgelopen weekend voor de 2de keer meegedanst in de comparsa van Solid. Dit jaar gaan we goed voorbereid, zonder chaos, mooi op tijd meedoen werd er al weken op voorhand geroepen...ja wadde...niks van! Niemand wist weer van niets en uiteindelijk stonden we weer helemaal achteraan de rij om mee te dansen... Maar ach, er zijn nu eenmaal enkele zekerheden in Peru die nooit zullen veranderen: puncualiteit! 

Dus met een heerlijke chaos, en een enkeling die de chaos onverhoopt wilde omtoveren in militaire discipline,  dansten we uren door de straten van Ayacucho tot le moment surprème op de Plaza de Armas waar iedereen incl cameraploegen, juryleden en half Ayacucho met volle bewondering de eindeloze groepen voorbij ziet dansen en zingen.  Maar dit jaar kwam er een wel heel extreem gejuich en gejoel vanaf één van de balkons....de hele frietenbakcrew stond ons aan te moedigen vanaf ons balkon van ViaVia!

Frietenbakcrew....yep een paar oerbelgische zotten hadden het limineuze idee om echte belgische frietjes met stoofvlees te bereiden met opbrengst voor Mama Alice en Los Cachorros (2 ngo´s die werken met straatkinderen hier). Dus na ontelbare kilos patatten gewast, gepelt, gefrituurd en nog eens gefrituurd (hét grote geheime van een lekkere friet waar ze hier nog geen kaas van hebben gegeten) te hebben, was het tijd om te genieten van een heerlijke friet uít frietzak uit het frietkot, genaamd ViaVia deze keer. 

Na het dansen zijn we met de hele groep naar de ViaVia getrokken, waar we het gebouw feestelijk, smakelijk en zeer geslaagd hebben geinaugureerd! Waar ik voor het eerst en laatst vrees ik, zelf geserveerd werd met een grote portie friet in mijn eigen Via! Om zo de batterijen weer op te laden en verder de nacht in te shaken!

Andere nieuwsflash: Abel en ik zijn niet langer alleen.....maar wel heeel gezellig samen

we wonen tegenwoordig met zijn vieren!!!

de grootste verrassing ooit kwam van de broer van Abel die op een ochtend aan mijn deur stond met een kistje met piepende geluiden...

met de meest schattige, snoezigste, verterende, hartveroverende, prachtige, charmante PUPPIES ooit!

Dus ja, die konden we toch niet terug op straat zetten...y voila de familie Arosteguí-Evers is 8 voetjes rijker: Wawa (een typisch Ayacuchaans zoet broodje) en Chulo (een typisch peruaans mutsje). Meer woorden zal ik niet gebruiken, ga gewoon naar http://picasaweb.google.com/pauline.evers/PuppiesWawaAyacuchaansBroodjesEnChulo#

en laat je hartje smelten ;-)

Morgen komt Minna weer terug van een tweeweekse in Lima, samen met haar zus Pia. Om vervolgens volgende week 2 vrijwilligsters en 2 studenten te verwelkomen, die ons gaan helpen met het project en de Via.  Die btw hard vooruit gaat! We hebben al 7 van de 10 kamers geverft en het ziet er naar uit dat het hele huis wonder boven wonder klaar zal zijn tegen eind april! Wie had dat ooit nog durven dromen....;-) 

Jump into 2009!

Nieuwe fotos die vragen om meer wat extra uitleg (http://picasaweb.google.com/pauline.evers)

Net terug van een heerlijke vakantietrip met Abel. Twee weken geleden vertrok ik samen met Abel naar Lima met één doel voor ogen: een goede 2de hands wagen kopen. Samen met Alejandro alias car freak, de vriend van Minna, trokken we op pad met een lijst van tientallen mogelijke droomwagens. Na het bezichtigingen van een resum stalen bakken duizelde mijn hoofd  als nooit tevoren en zagen we het bos door de bomen niet meer…. Een auto die functioneert op alle terreinen, goed onderhouden, sterke motor, veilig en in een redelijke prijsmarge…het leek een mission impossible...

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en na 5 dagen zoeken en vergelijken, was de keuze gemaakt: een zilvergrijze Mitshubishi Montero 3-deurs van 1998!! Met een super service inbegrepen: olie ververst, groot onderhoud, tank vol en zelfs chauffeur ter beschikking om ons veilig uit Lima te loodsen!!

Want dat verkeer hier...man man... chaos, zonder regels (behalve dan die van de meest agressiefste en arrogantste), geen geduld, bumperplakken en een concert van claxons...de term “defensief rijden “ moeten ze hier nog uitvinden! Misschien kan zelfs onze oude vriend Flor Konings hier nog aan de bak komen. Gelukkig is onze “panter” een grote bak die automatisch al respect afdwingt...

Met een fijne jeep onder ons gat, waren we klaar voor onze roadtrip...no mountain high enough, no sea deep enough, no sunshine strong enough...met deze auto geraken we overal.

Eerste stop was de broer van Abel, Henry en zijn familie die in het zuiden van Lima wonen. Gezellig hebben we samen Kerst gevierd, met een gigantische kalkoen uit de oven, 6! flessen champagne, warme chocolademelk, en paneton (soort van kerststol) zoals de traditie het hier voorschrijft!

Eerste kerstdag gingen we met de hele familie en Martha, een vriendin die ons ondertussen ook onder ons gemengd had, naar het strand in Chincha. Deze stad staat bekend om zijn traditie en heerlijke ritmische muziek van de “negritos”. In het verleden meerden alle boten met zwarte slaven aan in deze stad en tot op de dag van vandaag zijn de afstammelingen daar blijven plakken en hebben ze hun tradities vermengd met de Peruaanse...een interessante mix!

Met rood verbrande armen en benen (zelfs Abel die zoveel zon gewend is, vertoont nu nog steeds verschijnselen van een afpellende slang) was het hoog tijd om de kust te verlaten en landinwaarts te keren met Lunahuaná als bestemming. Dit charmant stadje aan de voet van de bergen verkeert het hele jaar door in een heerlijk zonnig klimaat. Omringd door wijngaarden en een bloem- en kleurrijke vegetatie is het dé ideale plek om heerlijk te relaxen. Bovendien ontdekten we ook nog een fantastisch hotelletje met zwembad, heerlijk restaurant, een mega tuin vol bloemen en hangmatten die leidde naar een prive strandje aan de rivier...wat wil je nog meer...

De volgende dag was het tijd voor fun en avontuur en trokken we het water in voor een wildriver rafting! Met een opblaasbootje en 4 peddels vonden we onze weg door het kolkende water, bijna verloren we Martha, die een heroische katapult sprong maakte in de boot!

Na een dagje gevuld met wandelen, picnicken, paardrijden, garnaalvissen, en kamperen rond het kampvuur, was het tijd om verder te trekken.

Zuidwaarts richting een ander fijn stranddorpje... genietend van de zee, zonsondergang, goede gesprekken...

Uiteindelijk dan huiswaarts gekeerd voor een Ayacuchaans Nieuwjaar! De 8uur durende trip door de bergen was echt adembenemend. Normaal gezien doe ik die in de nachtbus, was me dus nooit gewaar van de prachtige natuur die we doorkruisten. Kleurrijke bergflanken dankzij de verschillende mineralen, lamas op de weg, mijnen langs de kant, en bijna geen verkeer!

Zoals je merkt, heb ik weer heerlijk genoten en ben ik het nieuwe jaar meer als fantastisch begonnen!!! En omdat andere mensen het soms zoveel beter kunnen zeggen, laat ik je met de “wijze” woorden van Aagje en Oliver:

“It isn’t always a straight walk that gives you peace of mind. With a different point of view the world looks better. Start the never ending jump into 2009!”