Foto´s posten schijnt nog altijd makkelijker te gaan, dan er ook daadwerkelijk een tekstje naast te plaatsen…Maar bij deze, toch nog maar eens een poging…
El Bosque de Piedra (zie fotos aldus), een wondermooie pracht plek voor een zondagse picknick samen met enkele gelijkgezinden. Na een ondervraging door enkelingen van de overheid, zochten we zondagochtend ons geliefdkoosd plekje op achterin de ons ondertussen vertrouwde pickup. Er heerste een vreemde, maar relaxte sfeer in de stad vanwege de Censeo = een volkstelling en grootschaals onderzoek van de overheid omtrentde leeftoestand van de Peruanen. Iedere Peruaan was verplicht om zondag tot 16u thuis te blijven om vrijwilligers te woord te staan, die met een vragenlijst van meer dan 50 vragen, van deur tot deur gingen...”Feest” dachten wij Gringos, “hebben we de stad voor ons alleen...” Maar schijnbaar hield toch niet iedereen zich eraan of waren sommigen er al snel vanaf, want de straten waren niet zo uitgestorven als we gedacht hadden. Niettemin was het heerlijk zo´n uitlaatloze dag ipv de gestoorde, kriskrasrijdende mototaxis, voetballen met bijhorende kids op straat te zien; en een echt zondagsgevoel te krijgen door het zien van alle gesloten winkels en gebrek aan marktactiviteiten...Een verassende verandering voor ons, maar voor vele Peruanen een vreemd terugdenken aan de tijd van de avondklok tijdens de Sendero Luminoso.
Tijdens enkele jaren van het decenia van de Sendero, was het geen goed om je na 17u nog op straat te begeven, want voordat je het wist, werd je als jonge knaap van straat geplukt en meegenomen naar een soort van trainingskamp van het leger in de bergen, waar je voor 2 jaar vast zat in allesbehalve fijne omstandigheden.
Voor ik hierheen kwam, had ik het een en het ander gelezen over het terrorisme dat hier in de jaren 80 en 90 woedde, maar schijnbaar ben je toch nooit voorbereid op de verhalen die mensen je vertellen...wanneer die verhalen een gezicht krijgen, emoties..families...gevoelens ..mee betrokken worden. Nee, hoe ik ook probeer om het mij in te beelden, het blijft onmogelijk...zeker vanuit mijn oh zo zorgeloze jeugd en achtergrond...
Bijna iedereen heeft wel een vader, broer, of met “geluk” een verder familielid verloren in de strijd die woedde tussen de Sendero Luminoso (terroristische organisatie die ontsprong door professor Guzman van universiteit van Ayacucho die maoistische en communistische ideeen bepleitte) en de al even hard optredende militairen. Het was een onmogelijke situatie voor de bevolking, want als je de regering steunde, kwam de Sendero je een kopje kleiner maken en als je hun kant daarentegen koos, bracht het leger je wel hardhandig op andere ideeen.
Wantrouwen en schuchtigheid ten top, want wie weet was het je buurman wel die je verklikte...jammer genoeg zijn die twee eigenschappen vandaag nog steeds sterk aanwezig...maar hoe zou je zelf zijn?...
Het rare is, dat het leeftijdsgenoten zijn, die het mij allemaal vertellen. Nee, geen oma´s of ooms met “oorlogsverhalen”, maar mensen zoals mij, wiens dagelijkse kinderproblemen niet bestonden uit het niet hebben van de juiste stickers van zijn stickeralbum...nee...jongeren die met angst en vrees hebben geleefd...en na de Sendero (organisatie ontkracht na arrestatie Guzman in 1992) nog een vreselijke inflatie hebben meegemaakt ook!
Echt onvoooooooorstelbaar dat je als kleine smulaap met je centjes, die je gisteren gekregen had, snoepjes gaat kopen, en dat de winkeljuffrouw ze niet wil geven, want die centje van je zijn niets meer waard vandaag (vertelde mijn leraar Spaans me). Tot op de dag van vandaag hebben zovele families nog steeds hun geld niet terug gekregen van de bank, toen van de ene dag op de andere er een andere munteenheid van kracht werd. Al het geld op de bank foetsjie...Een inflatie van 1000% bracht enorme chaos en nog meer problemen...(en dat ten tijde van dezelfe president Garcia, die nu opnieuw aan een presidentstermijn bezig is)
Maar één ding kan men de Peruanen niet afpakken, namelijk hun veerkracht, hun kracht om telkens weer de moed bij elkaar te rapen en vooruit te gaan! Alles weer op te bouwen en alle hens aan dek...chapeau...
Doch kan ik niet ontkennen dat zulke verhalen mij toch niet altijd even gerust stellen. Vooral de economische kant dan...alhoewel alle berichtgevingen in Europa en via andere kanalen allen positief zijn over de economische groei en stabiliteit, doemdenk ik toch soms in trent van: wie zegt er dat dat wat in verleden mogelijk was, in toekomst niet meer gebeuren kan...
Ook nu is het leven nog allesbehalve simpel voor de gemiddelde Peruaan. Maar de armoede is minder zichtbaar dan in Zambia bijvoorbeeld. Of misschien was het doordat ik naar Zambia trok met andere verwachtingen, beelden (dankzij de fantastisch positieve nieuwsgeving in de massamedia over Afrika) en doordat we meer in het platteland leefden...want ook hier op het platteland, hier in het woeste berglandschap, heb je veel verbeelding nodig om te bedenken hoe mensen daar kunnen leven, uberhaupt iets kunnen telen....maar hier in de stad is het nog makkelijker om met oogkleppen te leven en quasi niets van de armoede te merken.
Je moet alleen je ogen alleen iets verder opendoen... een straat verder dan onze mooie geasfaslteerde straat, kom je al in een wijk met aardeweggetjes, waar mensen leven van een salaris waar je van achterovervalt (een leraar die S1250 verdient per maand = 300 euro). Wie weet wat er in het huis van mijn buurman gebeurt... als ik de statistieken mag geloven van de 1 op 5 sexuele mishandeling bij vrouwen. De helft van alle kinderen in heel Peru leeft vandaag nog in armoede en 1\3 de van hen werkt daarom al, om mee de kost te verdienen... De verhalen die ik hoor van Frederique (Mama Alice), Karin en Alanya (los Cachorros) die allen werken in NGO´s voor straatkinderen, gaan vaak mijn verbeelding te boven...dan lijkt de wereld hier toch wel zo onrechtvaardig....dan veranderen perspectieven weer even en lijkt het opstaan om 6u ´s ochtends morgen op een zaterdag om mee te helpen aan een sport en speldag voor die kids, weer even helemaal niets moeilijks.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten