“Een dag uit het leven van Pauline Evers”
Jaja klinkt stoer...maar dit is bij wijze van oefening zodat jij me straks ook een overzicht van de jouwe kunt sturen!? Want het zijn net die dingen die alledaagse dingen die ik mis...
Een echt ritme heb ik hier nog niet, dus kzal dan maar vertellen wat ik gisteren heb uitgespookt.
6.00u veel te vroeg wekt de wekker mij om te zorgen dat ik om 6.30u fris en pienter in de aerobics sta...snel een slok water, hup de mototaxi in en voordat ik het weet sta ik samen met Martha (ook zo´n freak) tussen rondhuppelende peruanen in strakke 80´s fitnesspakjes te springen op de beats van 2 unlimited (surreeel). Na een uurtje afzien en zweten is het tijd om onszelf te trakteren op een lekker sapje als ontbijt...hmmmm piña con naranja...das toch echt wel super hier dat je overal op elke straathoek of in een barretje overheerlijke sapjes kunt krijgen voor nog geen halve euro.
Daarna naar huis voor een douchke en een frisse start van de dag.
Om 9u zit ik voor mijn computer, dagplanning maken met Minna, mails en nieuws checken, paar spaanse oefeningen maken en verder werken aan ons driemaandelijks rapport.
13u afgesproken met Toño van Solid, echt een zalige kerel, onze Peruaanse grote Broer, om mijn verdiende lunch op te eisen. Had namelijk onze weddenschap gewonnen over Minna (meer daarover later...) Moest bovendien ook wel met iemand anders lunchen, aangezien Minna een secret date had om dingen te bekokstoven over dit weekend...dat meisje heeft blijkbaar vanalles in petto voor mijn verjaardag....ben benieuwd...
14.30u Minna en Martha komen ons opzoeken op terrasje waar we net ons eten op hadden...nog snel een koffietje achterover en dan weg richting ziekenhuis. (iedereen schijnt hier altijd een lunchpauze van 2,5u te nemen...echt super relaxed lunchen is gewoon een vereiste! Ook omdat ze s middags een gigantisch menu bestaande voor-, hoofd-, en nagerecht naar binnen werken)
15u ziekenhuisbezoek aan Valeriano, een medewerker van Solid die afgelopen donderdag gebeten werd door een hond. Echt verschrikkelijk.. een hele hap vlees uit zijn kuit. Resultaat een enorme wonde, waar zelfs een stuk van zijn spier verdwenen is... En ik kan je verzekeren als zoiets je overkomt, wil je echt niet terechtkomen in dat ziekenhuis hier...De ziekenhuizen die ik in Afrika bezocht heb, waren op vele vlakken zelfs beter... Geen verpleegster te vinden, een dokter die slechts om de dag op de trauma afdeling werkt. Ze hadden bijvoorbeeld zijn wonde sinds vrijdag niet meer schoongemaakt...als daar geen infectie van komt...Hebben daarom onze bezorgdheid geuit en heb daarnet gelukkig vernomen dat ze hem zullen overplaatsen naar een prive ziekenhuis, waar de service een stuk hoger is.
Das echt wel een probleem hier die honden, echt overal lopen er honden op straat rond, allemaal van die vuilnisbakrassen, de raarste combinaties tref je hier aan. Maar ik die nooit angst heeft gehad voor honden, heb hem hier toch al een paar keer geknepen...Zeker nu met dit verhaal erbij, want schijnbaar liep Valeriano gewoon op straat en die hond kwam uit het niets...En het stomme is natuurlijk dat die honden dat meteen voelen als je bang bent....Dus maar hopen dat ze mij niet als lekker stukje vlees aanzien (zoals hun baasjes doen ;-)
16u snel inkopen doen in de markt voor ons etentje ´s avonds, overheerlijk verse groenten en fruit. En natuurlijk konden we een bezoekje aan de sapvrouwtjes niet weerstaan en kregen we een lekker papaya-ananassapje voorgeschoteld. Toen we lekker aan het slurpen waren, kwamen er opeens twee gringos naast ons zitten. Ja, je kunt echt nooit in de stad komen zonder iemand tegen het lijf te lopen, wat aan de ene kant heel fijn is want dat geeft je echt een thuis gevoel. Anderzijds geeft het je ook echt het “dorpsgevoel” wat ik helemaal niet gewend ben. Iedereen weet meteen alles van iedereen, de bushradio doet zijn werk. Ik had bijvoorbeeld eergisteren super mooie leren sandaaltjes gekocht op de markt en vraagt Thomas, een van die twee gringos, mij toch wel niet:” ahhhh Pauline, waar zijn die nieuwe schoentjes van u, want de vrouw van de markt vroeg mij nog of ik geen Paulina kende, la chica con pies grandisimos...” Holeee....tja geen geheim is veilig in Ayacucho.
16.30u terug thuis en hoog tijd om verder te werken op de computer aan ons verslag
19u Ding dong, of eerder tok tok op onze poort, want een deurbel kennen ze hier niet. Daar is Sara onze eerste gaste voor onze Noche de Mujeres. Een echte ladiesnight met een glaasje wijn en een overheerlijk diner van zelfgemaakt burritos, guacamole, salsa en allerlei groentjes erbij....smullen maar....
Vind het echt fijn om zo af en toe dineetjes hebben. En schijnbaar blijkt ons huis wel in te zijn, want geregeld komen er mensen langs voor een tas koffie of een praatje...en dat zijn juist de dingen die ik nodig had om me hier helemaal thuis te voelen...en het is zo fijn om eindelijk een huis, een eigen plekje te hebben....
24u De laatste gast net de deur uit. Ongelofelijk dat sommigen van hen nog iets gingen drinken in de stad. Het zijn hier echte feestbeesten...ongeacht welke dag, ongeacht de gelegenheid, altijd tijd voor een fiesta. Toño bijvoorbeeld kan perfect tot 6u op stap gaan en dan toch om 8u redelijk fris achter zijn bureau zitten...Increible...want tis niet dat ze niets drinken. Ze hebben hier de gewoonte om een fles bier te kopen (75cl) en dan schenk je iets in voor je buurman in een glas, die drinkt dan op je gezondheid dat meteen ad fundum leeg en schenkt dan iets in voor zijn buurman in dat lege glas...schol...zo gebeurt het dus dat je absoluut geen idee hebt van hoeveel je eigenlijk gedronken hebt en meedoen met hun is echt geen goed idee, want ze kunnen heel wat verzetten....
Afgelopen lang weekend bijvoorbeeld zijn we naar een zalig concert van “Kaliente”, een super populaire groep in Ayacucho geweest en waren daar met 4 mannen en hebben uiteindelijk 2 bakken bier (2x12x75cl) opgedronken, om je een idee te geven... Nee feestje zijn super, maar we hebben afgesproken om minstens om het weekend een uitstap te maken naar een mooie plek en das een stuk aangenamer zonder kater...Alhoewel we dat idee precies ook weer even kwijt waren, toen we zaterdag na slechts 3u slaap in de bus zaten op weg naar Huanta...Desondanks werd het een perfecte dag met duik in de waterval en schitterende wandeling in de natuur (zie fotos)!
En wat heb jij gisteren gedaan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten