Aangekomen...

Hola!

Eindelijk een bericht vanuit het verre Peru. Eindelijk hebben we onze eindbestemming bereikt. Eindelijk aangekomen. Eindelijk....

En het is fantastisch om hier te zijn! Me gusta muchisimo esta ciudad! Het is precies zoals men me in Belgie vertelde...deze stad heeft iets, iets gemoedelijk, iets onuitgesproken, iets dat je meteen een thuis gevoel geeft. Het zijn de kleine dingen die ik miste in Zambia, zoals gewoon rustig op straat kunnen lopen zonder bekeken te worden van top tot teen of aangeklampt. Het is me nog steeds een raadsel, want mensen lijken heel gewend te zijn aan buitenlanders, maar er zijn nog helemaal niet zoveel toeristen. Ayacucho is pas sinds enkele jaren vlot bereikbaar via betere wegen en het terrorisme schrikte mensen ook af om te komen...

Na een ellenlange vlucht van Australie, via Nieuw Zeeland, kwamen we geradbraakt aan in Lima. Daar meteen ons bed in gekropen en een record van 14u geslapen! Daarna toch maar opgestaan en iets te eten gezocht in de miezerige, grauwe stad. Het merendeel van het jaar hangt er namelijk een soort van mist Garua over de stad, die het niet bepaald aantrekkelijker maakt. Dus geen reden om er te blijven en bovendien konden we echt niet langer wachten om Ayacucho nu echt daadwerkelijk met onze eigen oogjes te zien. Dus om 5u s ochtends in een propellor vliegtuigje gestapt dat ons veilig over de oogverblindende Andes vloog en midden in de bergen op zo´n 2700m landde in een prachtige vallei genaamd Ayacucho.

Op de luchthaven werden we meteen opgewacht door Roeland van Solid, die ons naar onze nieuwe thuishaven bracht. Een mooi 2slaapkamer appartementje gemeubeld en al met een tuintje waar mijn hangmat al trots hangt. Ben dus al helemaal geinstalleerd, gisteren zelfs al plantjes gaan kopen op de markt. Zo fijn om eindelijk een eigen plekje te hebben...En tis dus groot genoeg om bezoek te ontvangen ;-)

Vrijdagmiddag meteen geintroduceerd aan Solid medewerkers tijdens een lunch waar we meteen een delicious Peruaanse specialiteit konden proeven, ceviche, een visschotel gemarineerd in citroensap. Daarna konden we de spanning niet meer houden en moesten en zouden we de plek zien waar de ViaVia gehuisvestigd zal worden. En boy oh boy.......sprakeloos was ik toen ik binnentrad in het gigantisch grote koloniale huis....Kolossale muren, prachtige masief houten vloer, een super schattig terras, patio begroeid met bougainville en omringd met cactussen en yucas. En ja natuurlijk had ik mijn camera niet bij, maar ik zal je er snel in laten mee proeven, beloofd... Mijn hoofd tolt er nog van en is sindsdien non stop aan het ratelen over de ontelbare mogelijkheden. We hebben de architecten net gemist, maar ze zullen binnen twee weken vanuit Argentinie ruwe plannen opsturen, die we vervolgens naar het instituut voor behoud en preservatie moeten sturen. Deze moeten de goedkeuring geven aangezien het een bescherm pand is (wat dat ook moge betekenen hier).

Heb nu een afspraak met iemand van toeristische dienst om meteen te ontdekken wat er hier allemaal aan initiatieven en scholing rond toerisme bestaat....yep yep we vliegen er meteen in!!! Zijn net op het juiste moment gekomen aangezien het net week van de toerisme is hier. Gisteren al wedstrijd van traditionele gerecht Pica Picante meegemaakt en veel mensen ontmoet die ons wegwijs willen maken. Alleen zo frustrerend dat ik me niet precies kan uitdrukken....Voel me minder verloren dan ik verwacht had, mensen schijnen me te begrijpen en ik hen ook...Maar mijn Spaans zit toch nog verdomd ver....een paar lessen om mijn Spaan bij te schaven staat dus hoog bovenaan mijn to do list!

Hasta pronto!