Een Ayacuchaans weekje

Buenas,

Het hebben van een eigen wireless internetverbinding schijnt mijn schrijfdrift niet echt te bevorderen…maar hier toch een derde poging om je beetje bij beetje een beeld te geven van mijn leventje hier…

Deze week weer veel nieuwe handjes geschud (allé kusjes gegeven zoals ze hier steevast doen... echt hilarisch als je iemand tegenkomt op straat geef je ze een kus, een snelle “Hola, como esta?” volgt en voordat je het weet krijg je een tweede smakkerd op je wang en woepsa de persoon is weer gevlogen...), nieuwe plekjes ontdekt en een paar Peruaanse gebruiken rijker...

Waar te beginnen..euhm, na de week van Tourisme in Ayacucho, die trouwens in schoonheid geeïndigd is met een kleurrijke stoet op zaterdag (zie foto´s). Ze hadden ons bijna weer weten te strikken om in traditionele klederdracht (herrinner ons prachtoptreden in Indonesië) mee te paraderen in de stad, nee nee dat feestje ging mooi niet door.... de vele toeschouwers vonden het al hilarisch genoeg dat de twee gringas vrolijk meedansten door de straten...kwestie van een beetje PR te maken en ons gezicht bekend te maken als toekomstig horeca uitbaatsters...Zondagochtend waren we uitgenodigd om te komen kijken naar het zondagse desfile (inclusief militaire optredens, pracht marcheer exemplaren en uiteraard het volkslied uit volle borst (schijnbaar terug in ere hersteld na het vreselijke Sendero Luminoso terrorisme tijdperk, om het Peruaanse eenheidsgevoel te versterken) waar deze zondag alle toeristische organisaties mooi in mochten mee paraderen. En ja voordat ik het wist, hadden ze me weer liggen en liep ik met een prachtige vlag van Iperu over de grote markt (eveneens zie foto)...Minna wist het deze keer te ontlopen om nog leuker ziekjes in haar bedje te liggen (niets serieus hoor, gewoon een beetje teveel hooi op haar vork genomen). Ik mocht het de volgende dagen nog horen van alle mensen die me hadden zien paraderen....jihaaa

Na die zware inspanning, werd ik uitgenodigd om mee te gaan lunchen in een typisch Peruaans restaurant, waar ik een hele middag (zondagse lunch betekent hier een hele middag tafelen van 1 tot 6 u) vertoefd heb in Peruaans gezelschap...met overheerlijke Peruaanse specialiteiten (zie ook hier foto, die boekdelen spreekt zou ik zo denken)

Voor de rest hebben we ons kantoortje ingericht en de nodige materialen bij elkaar gesprokkeld, gaande van internet, printer tot ja onze eigen business kaartjes gefabriceerd....wat missch niet zo´n fantastisch idee was, want voel me hier soms een heuse secretaresse. Man die Peruanen houden ervan om te bellen...en dat is ook hier NIET mijn favoriete bezigheid, zeker niet in het onverstaanbaar Spaans...

Bovendien hebben we een pracht actieplan opgesteld om zeker te zijn dat onze volgende maanden mooi gevuld zullen zijn...en dat zullen ze zeker...voorlopig staat de opening gepland voor augustus, september 2008..spannend....

Ook hebben we de eerste plannen van de architecten ontvangen...en kan alleen maar zeggen..woooooooooowwwww...groootse plannen...zal ze proberen ook op internet te plaatsen, dan kun je met ons mee dromen...Plan is om een groots terras achter en deels voor te voorzien (aangezien er hier een groot gebrek is aan uberhaupt een cafe met terras), bar met enkele tafels binnen, loungeruimte om (reis)boeken te lezen, filmvoorstelling mee te pikken, hotelletje met 6 dubbele kamers en een gezinskamer voor 4 pers, receptie met uitgebreide reisinfo, winkeltje met spulletjes gemaakt door straatkids Mama Alice, grote keuken, wasruimte, kantoorruimte, vergaderruimte en aula voor trainingen....alles wat een goede ViaVia nodig heeft...het enige onzekere punt is nog of ook wij daar daadwerkelijk gaan wonen...want op de plannen is er enkel een afgesloten ruimte met 1 kamer, badkamer en tuintje voorzien...missch dus net iets te klein voor ons, maar ach heb het ook 6 maanden overleefd met Minna in ons kerkbank-boot-bed...

Deze week is de big boss van Solid hier en zullen we samen nog eens naar het pand gaan kijken, fotos zullen dan zeker volgen...

Verder heb ik eindelijk de activiteiten van Mama Alice hier in Peru met eigen ogen kunnen zien. Na in België de vrijwilligers een handje geholpen te hebben, was het super om het project nu ook daadwerkelijk te bezoeken...En man estos niños waren ongelofelijk, was alweer vergeten hoe erg ik die kids uit Isenge mis...Er sprong meteen een schat van een meid in mijn armen, toen ik de auto uitstapte...En wat een contrast, slechts enkele straten meer naar boven dan ons huis, is de armoede echt zoo zichtbaar...en kun je je nauwelijks voorstellen in wat voor omstandigheden sommige mensen leven....veel huishoudelijk geweld en met gevolg vele straatkinderen. Mama Alice zorgt, in het kort, voor naschoolse opvang van straatkinderen en leert hen allerlei vaardigheden.

Het weerzien met Frederique, de drijvende kracht achter het hele gebeuren, was ook geweldig. Deze Maastrichtse bondgenote nam ons meteen mee voor een heerlijk diner en was al snel goede maatjes met Minna...

Gelukkig, want Minna heeft het hier wel iets moeilijker tussen al die Peruanen en alle Belgisch, Nederlandse vrijwilligers..yep tis kiezen tussen Spaans of Nederlands.... Super voor mij natuurlijk, en dit gegeven zal hopelijk deze keer mijn Nederlands redden van de verdere achteruitgang en verloedering...Zaterdagavond nog uitgenodigd voor een BBQ op het dakterras van de taalschool ten voordele van sociale projecten hier, met surprise surprise Nederlandstalige vrijwilligers, vandaar dat Minna deze avond missch liever skipte...

Of missch wist ze toch dat het de voorbije avond niet kon overtreffen...

Vrijdagavond hadden we namelijk een housewarming etentje. Het was eigenlijk al meteen een mooie oefening in het gastvrouw spelen en het voorschotelen van overheerlijk eten en een drankje. En gelukkig viel het zeer in de smaak... Maar op zijn Peruaans kwamen er natuurlijk dubbel zoveel mensen opdagen als we uitgenodigd hadden, dus deze keer kwamen mijn overcalculaties goed uit... Later het feestgedruis verder gezet in de plaatselijke place to be, el Maxo...In lange tijd niet meer zo gedanst...heerlijk...iedereen op de dansvloer, een life bandje erbij en shaken maar...alleen af en toe wat last van dat “plakkerige aanhangsel”, maar die schudde ik snel van me af door met Rene, vriend van Greet,een Gentse die voor Solid werkt, mijn redder in nood te dansen...

En feesten amai, dat kunnen ze hier als de beesten....ze gaan hier dan ook door tot in de vroege vroege uurtjes en drinken zich te pletter (ik die dacht dat ik al veel alcohol consumptie had gezien bij vast meubilair enzo, well you aint see nothing yet...)

Vandaag eindelijk de omstreken van Ayacucho bezocht. Zijn naar een klein dorpje Quinea getrokken waar de laatste slag van de onafhankelijkheidsstrijd werd gestreden. Prachtig mooi plekje in de bergen (kan ook hier de fotos beter laten spreken). Kruzkaya bracht ons vol trots naar haar ouderlijk huis, waar we getrakteerd werden op een stevige lunch soep met een paar overheerlijke extraatjes zoals kippenklauwen en ingewanden, die ik gelukkig op een of andere manier aan de hond heb kunnen voederen..of missch heeft een van de talrijke cavia´s, die in de keuken hun laatste uurtjes aftelden, ze wel opgesmikkeld... Was zo vreemd om daar op het “platteland” weer te zijn...maakte al mijn herinneringen uit Isenge weer levendig...de super vriendelijke mensen, het eten, allerhande dieren die overal rondliepen en in zaten, de latrine, de waterput, de natuur, het genot van het eenvoudige leven....

Hebben er trouwens ook nog een leuk aandenken aan overgehouden....yep Minna heeft haar poesje gevonden...nog een weekje wachten en dan komt onze nieuwe aanwinst bij ons wonen...

En toen waren ze al met drie....