Campeertrip

Hier is ie dan...de langverwachte update, die ik jullie beloofd had, over onze campingtrip etc...

Drie dagen heerlijk camperen veranderde uiteindelijk in: een halve dag heerlijk wandelen door de bergen totdat we een fikse hagelbui op onze kop kregen en we als ijsmannetjes terug aankwamen bij ons basiskamp...hilarische opwarmen aan een heerlijk vuurtje, gevolgd door een soepje als avondeten, aangezien de vissers van het dichtbijgelegen meertje het ook voor bekeken hielden met zulk weer, en waarschijnlijk eens te meer omdat ze wisten wat er op komst was....een heuse sneeuwstorm...echt ongelofelijk hoe het weer in de bergen in een half uur kan omslaan. Vier seizoenen op één dag is niets uitzonderlijks...

Dus voor we er erg in hadden was het landschap verandert in een winterwonderland...dus maar lekker bij het vuur gezeten geamuseerd door de enkele verhalen van onze Peruaanse gids Herakleon om de kou toch maar te vergeten...Na een ijskoude nacht, deed ik verdwaasd onze tent open en lag de sneeuw er warempel nog steeds.......wat het uitzicht alleen nog maar verbeterde...zooo wonder mooi... alhoewel het lekker warm zonnetje zijn best deed om het te laten smelten. Na een lekker ontbijtje was het tijd voor de beklimming naar 5000m, wat dankzij de weersomstandigheden niet vergemakkelijkt werd...Al bij al ging het goed vooruit en stonden we in no time boven om te genieten van een prachtig uitzicht...Alhoewel zo ver konden we niet kijken, want de wolken om ons heen kwamen steeds dichter en dichter....dus repten we ons maar snel weer naar beneden....

Al met al hadden we de hele wandeling missch ietsjes te snel gedaan, want ik voelde me bij het arriveren aan ons kamp echt rotslecht...Had het gevoel alsof mijn hoofd zou ontploffen en kon zelfs het heerlijke zonlicht niet verdragen...Tja...dat leek toch wel erg op soroche, oftewel hoogteziekte...dus ik proberen te slapen met een paar tassen coca thee en met het snuiven van een of ander speciale reuk agua, een ander middeltje dat de locals ook gebruiken als medicijn...Maar toen ik mij na 2u nog altijd niet beter voelde en ook een andere meisje zich niet zo goed voelde, werd de beslissing snel gemaakt dat we maar beter terugkeerden naar Ayacucho en zo zo snel mogelijk daalden. Afdalen is de enige echte onmiddellijke remedie...

Dus tja, zo kwam het dat ik mij zondagavond alweer in mijn eigen bedje bevond...

Jammer genoeg ging de koppijn niet volledig weg en bleef ik er nog enkele dagen last van hebben. En daalde de hoofdpijn naar mijn buik en voelde ik mij erg vermoeid...en een vermoeidheid die nog eens gepaard ging met een vreselijk humeur...Na de vele angstaanjagende verhalen dat ik missch wel gebeten zou zijn door een enge insect, dat ik bepaalde dingen gedaan zou hebben in de bergen die Pacha Mama (moeder Aarde) niet volledig respect bracht, dat het gewoon de hoogte zou zijn, ben ik dan toch maar naar de dokter gegaan en tataaa het resultaat was: weer een leuke parasiet in mij! Blijkbaar wil er in elk continent wel een local in mij leven...Maar na de nodige medicatie schijn ik er nu van af te zijn en voel ik me weer bruisen van energie en op en top ok!

Tijdens die leuke dagen met een fantastisch humeur, was ik dus echt niet te genieten en dat resulteerde ook in onze eerste echte discussie ooit met Minna...tja...eigenlijk ook wel niet zo raar als je weet dat we ook hier zowat 24 op 24 op elkaars lippen zitten. Eigenlijk nog altijd zeer verwonderlijk dat het niet eerder gebeurt is...

Leuk weetje: hebben trouwens net ontdekt dat zelfs voor we hier heen kwamen er al roddels over ons de ronde ging (yep tis hier echt één klein dorp, zoals ik al eerder schreef, mensen hebben blijkbaar niets beters te doen dan over andermans leven te praten en zich te mengen..anyway). Schijnbaar zouden er twee lesbiennes komen om een ViaVia te openen!!! Yep, en met Minna haar grapjes soms, waren ze er ook nog mee weg ook...can you believe it! Ben in deze 4 maanden trouwens al ongeveer alles geweest van Minna, gaande van vriendin, zus, familie, partner tot zelfs moeder?! Kweet nog altijd niet wat ik erger vind....liefje of moeder....

Maar gelukkig nemen sommige mensen ons toch nog serieus en beginnen we resultaten te boeken met ons werk. Het is soms wel frustrerend dat vele dingen die we bereiken niet echt zichtbaar zijn, maar ja dat is juist typerend voor een studie, niet waar. Respect voor die thesis en doctoraatsstudenten...Het leggen van contacten en maken van netwerken bijvoorbeeld is hier nog belangrijker dan in Europa, want zonder de juiste mensen kom je echt nergens...Gelukkig beginnen de mensen ons hier al te kennen en is het echt fijn om in de stad te lopen en telkens bekenden tegen te komen...Vraag me af hoe dat zal zijn eens de ViaVia opent, dan kunnen we geen stap zetten zonder iemand ons herkent...

Ook is het vertrouwen van de verschillende toerisme scholen in ons gegroeid, zelfs zo sterk dat ze klaar zijn om een samenwerkingscontract met ons te tekenen. Dus dan kunnen we aan de slag om een curriculum samen met hen te ontwikkelen, dat perfect aansluit op de noden en vraag. Bovendien krijgen we meer en meer steun uit België met af en toe een schouderklopje, dat me toch wel meer doet dan ik dacht en me extra motivatie geeft om vooruit te gaan.

Wat betreft de ViaVia is het nieuwe pand aan de Plaza eindelijk gekocht en kunnen de onderhandelingen met Solid beginnen over hoe en wat betreft de renovatie. Oh ja we hebben zelfs al een binnenhuis architecte die plannen gaat maken. Een vriendin van Minna gaat als eindwerk onze ViaVia ontwerpen! Het begint echt al vorm te krijgen: concepten staan op papier, bezig met schrijven business plan, receptjes uitproberen, marktonderzoek, prijzen vgl, toeristische info bestuderen,....zijn bezig met duizend en een dingen, naast dan het uitvoeren van de haalbaarheisstudie...

Af en toe moet ik mezelf toch nog wel eens knijpen en realiseer ik me wat ik eigenlijk allemaal wel niet aan het doen ben! Ongelofelijk, maar super!!! Tis echt ontzettend boeiend, leer enorm veel bij en heb zoveel uitdagingen, vrijheid en tegelijk ook verantwoordelijkheid....een droomkans voor een jong iemand als mij!

Ja, vooral hier besef ik toch echt maar al te vaak wat voor kansen dat ik heb gekregen...als je toch hoort hoe onmogelijk het bijna is om jezelf omhoog te werken als je niet de juiste contacten hebt, en nog belangrijker genoeg geld. Diploma halen, een goed werkcontract binnenslepen is nog al te vaak een kwestie van betalen ipv over de juiste capaciteiten beschikken...

Ook de speciale behandeling als “Gringa” stuit me vaak voor de borst...deuren gaan makkelijker open, speciale vermelding als je ergens komt, specialere manier van omgaan, jongens die meteen voor je vallen, maakt niet uit of je zo lelijk als de nacht bent, nee zolang je maar Gringa bent...kan me voorstellen dat sommige peruaanse meisjes hier echt niets moeten weten van ons, enkel en alleen concurrentie die hun mooiste jongens wegsnoepen...

Alhoewel ik van die bitterheid gelukkig nog niets gemerkt heb. Nee voorlopig nog steeds omringd door super fijne mensen, voornamelijk Peruanen dan, en enkele buitenlanders zoals Rene, Greet en Sarah (allen tja hoe kan het ook anders, Belgen ;-) nee nee mag de ierse, nederlandse en franse niet vergeten...maar merk wel dat we meer proberen op te trekken met de locals, aangezien de meeste vrijwilligers komen en gaan....

Maar ondertussen kunnen we hier niet meer zomaar weg....Want hebben sinds kort een tweede aanwinst: Google...totaal het tegenovergestelde van Peaches, onze eerste kittekat....Je kunt geen voet verzetten of zij zet haar klauwen in je broek om op je schoot te geraken of nog iets hoger, op haar allerliefste favoriete plekje, je schouder...Die twee hebben tenminste wat leven in de brouwerij gebracht...voortdurende racepartijs, speelse vechtpartijen en gezamelijke dutjes, brengen heel wat ·ohhhs en ahhhs” vreugde in ons huisje....

Twordt alleen een beetje problematisch als we gaan reizen en er even niet zijn, zoals dit weekend, waarvoor ik een verrassingsweekendje heb georganiseerd voor Minna´s verjaardag...yep deze keer ist mijn beurt om haar in de watten te leggen...en binnen twee weken staat er Belgisch bezoek opt programma...super vooruitzichten dus......