de eeuwige onzekerheid

Iemand zou me ooit: "In Peru is alles mogelijk, maar niets zeker" Een uitspraak waar ik toen hartelijk om lachte, maar die me nu soms iets te realistisch wordt.

Pfffff het wachten op de opening van de ViaVia wordt soms toch wel heel lastig, eigenlijk is het gewoon de onzekerheid over alles die me zwaar valt. Als we nu gewoon een datum konden vastpinnen en ik zeker wist dat de Via die dag ook zou openen, zou me dat al heel wat opgeluchter maken....

Het is net als in een rollercoaster, eerst ziet het eruit of alles in een stroomversnelling en op tijd (opening was gepland voor September...yep NU dus...) afraakt, dan komt er weer een grote berg vol onvoorzienbare omstandigheden in de weg en lijkt het nooit af te raken, daarna whieeeeeeeee zijn we weer vertrokken voor een nieuwe start vol goede moed. Wel we zitten momenteel op een recht stuk: de ingenieur heeft gepland om het hele huis (resto incl hotel) af te hebben tegen 3 december....Maar ja als leek in constructies met een bouwwerf in Peru, beter gezegd Ayacucho waar de cultuurraad, het stadsbestuur, onze oh zo capabele architect en wie weet wat nog meer roet in het eten kunnen gooien, is het dus zeer moeilijk om een gok te doen om de zaak open te krijgen.

Ach dit is ook weer een moment opname van een moedeloze Pauline, die maar al te goed weet dat alles goed komt en alles op de een of andere manier in orde komt. Ben daarom dan ook aan het proberen om via deze poging om mijn frustraties te uiten, ze tegelijk ook te kunnen delen met velen en de last op mij te verminderen. Dus bij deze: BEDANKT om mijn gesteun en geklaag aan te horen...

Misschien komt het ook wel door de frisse input van de vele buitenlandse bezoekers die hier laatste tijd geweest zijn (Edith&Toine, Lense&Tine en nu Laura&Joni uit het over efficiente Finland). Als mensen je blijven vragen hoe ik het hier kan volhouden om elke keer weer opnieuw geduld op te brengen en nieuwe energie te vinden om weer een keer die afspraak, die al 4 keer verschoven is wegens niet opdagen, opnieuw te plannen.
Een mooi voorbeeld zijn onze Engelse lessen. We hebben de kans aan onze werknemers gegeven om gratis een keer per week Engelse les te volgen bij een professionele native leerkracht. Ze vonden het allemaal prachtig en fantastisch! We hebben maar een simpele regel en die is: als je niet kunt komen, laat het ons dan weten(bel, sms, email,...), want anders moet je S./ 10 betalen. En echt waar, elke maandag moet ik naar de Engelse les gaan om van minstens iemand S./ 10 te vragen......Hoe moeilijk kan het zijn¿?
Meestal zie ik het gelukkig als een mooie leerschool voor als we echt werknemers zullen hebben. Want hoe we puntualiteit moeten aanleren, daar hebben we al een hele strategie voor uitgedokterd dankzij alle voorbijgaande ervaringen. Bovendien is het hier namelijk heeeeeel normaal om ergens te werken en van de ene op andere dag gewoon niet meer te komen opdagen, zonder ook maar iets te zeggen...LEUK....Nee, vele mensen ontbreken gewoon een soort van verantwoordelijkheidsgevoel. Zelfs als je afspreekt met vrienden en je kunt uiteindelijk niet komen, laten ze elkaar zelfs niets weten! Zoals je merkt een kantje waar ik het nogal moeilijk mee heb.

Tegelijkertijd past deze eigenschap perfect bij het "easy way of living" die ik hier net zo heerlijk vind. Dus tja moet er de slechte kantjes dus ook maar bij nemen. Je kunt iedereen hier nog last minut uitnodigen voor een feestje of etentje (zoals ik vandaag nog gedaan heb voor een verjaardagfeestje voor Abel van morgen). Affiches voor evenementen worden ook pas max 1 week op voorhand uitgehangen, want als ze het eerder doen vergeten mensen het toch gewoon. Bovendien zijn hier zovaak feestjes of leuke dingen die je heel toevallig tegenkomt en er gewoon heen gaat omdat je toch nog geen andere plannen hebt. Plannen die maak je niet zo snel en niet zo rigide, want je weet bij God niet wat er nog allemaal kan veranderen in de tussen tijd. Vandaar dus het antwoord op "wanneer opent ViaVia": Inshallah, want in Peru is alles mogelijk en niets zeker!