Surprise surprise

Come out come out wherever you are...en dat is in Nederland!!!

Yep verblijf momenteel nog enkele daagjes (tot dond 27 Okt) bij mijn familie hier in Nederland voor een verrassingsbezoekje...een blitzbezoek wel te verstaan.....
Aangezien de ViaVia wat vertraging heeft opgelopen en mijn retourticket maar geldig is tot mei volgend jaar, was de keuze oftewel dat ticket verliezen(want als we in dec, jan van start gaan, heb ik nooit tijd om in mei vakantie te nemen!) of het beste maken van iets mindere situatie....vandaar! Bovendien was het perfect om nog even een reallife meeting te hebben met het Living Stone team en weer met nieuwe ideeen en energie terug te keren...

Ben dus afgelopen woensdagmiddag met het treintje van Leuven naar Coevorden gependeld...weliswaar met een helse vertraging van 3u die mijn hele verrassing in het water deed vallen. Aankloppen om 12u snachts had mijn moeder zonneklaar een hartinfarct bezorgd, heb daarom dan maar geopteerd voor plan B: bellen vanuit een telefoon om te vragen of ze het niet veel leuker zou vinden mij op te halen vanaf het station in Coevorden, ipv te skypen via het net.Maar jammer genoeg verliep dat plan B ook niet gesmeerd, want na het proberen van 5 betaaltelefoons en 2euro lichter had ik mijn moeder nog steeds niet kunnen bereiken. Toen ik uiteindelijk in de trein aan de gsm van mijn aardige overbuurvrouw leende en het nummer van moeder draaide en einnnnnnnnnnnnnnndelijk haar stem hoorde, werd het me allemaal teveel. Alle emoties, alle vermoeidheid (van de reis,de jetleg, de 2 heerlijke maar doodvermoeiende dagen in Belgie en dan ook nog de 9u durende treinreis) werden omgezet in een huilbui van jewelste...door mijn tranen en gesnik probeerde ik mijn moeder duidelijk te maken dat ik haar als happy happy surprise kwam opzoeken. Maar mijn arme moeder schrok zich uiteraard een bult omdat ze haar dochter aan de lijn had via een Nederlands nummer en temeer omdat haar kleine meid huilend aan de telefoon zat. Ze snapte het daarom allemaal nog niet zo...maar beloofde me te komen halen. De volgende 60 minuten waren zowat de langste in mijn leven, in een stoptrein op van de zenuwen op weg naar mijn moeder en zus die ik zoooooooooooo graag wilde zien, wilde knuffelen, wilde geruststellen dat alles ok is....En toen de trein eindelijk aankwam in station Coevorden was ik heel eventjes in een andere wereld!!! Zo onwerkelijk, maar waar! Ze zijn dus welteverstaan ongelofelijk blij met mijn bezoekje!! En ik ook!

Ik geniet er dus nog volop van!!!! Om de volgende keer met Abel terug te keren voor een langere tijd....

Ben dus zoals je doorhebt nog 2 daagjes in België geweest, 2dagen vol gerace van hier naar ginder...een veel te korte tijd om iedereen terug te zien die ik wou zien....next time....