Paulus in the Jungle

Tijd om nog eens iets van me te laten horen, deze keer enkel en alleen positiefs!

Ben net terug van een lovely holiday in the Jungle! Een grote primeur om voor het eerst in mijn leven naar het wonderschone Amazonewoud te trekken, iets wat al in mijn verbeelding spookt sinds ik kleine meid was. Met een gezelschap van my partner (or better professional) in crime alias Edith en haar metgezel Toine speciaal overgevlogen uit Belgie en mijn allerliefste Abel, kon het gewoon niet meer stuk!

Met veel geluk had ik op voorhand een kleinschalig projectje opgespoord (www.amazonevision.com) die een mooi alternatief bieden voor de hyper toeristisch superdeluxe jungle lodges die de Selva hebben ingepalmd, namelijk een verblijf bij een vriendelijk gezinnetje in hun schattige huisje op 3 uur varen van Iquitos. Zo gezegd, zo gedaan, kwamen we met zijn viertjes aan op de luchthaven van Iquitos waar de hitte en vochtigheid ons meteen omringde, vergezeld van de nodige insecten. Met een groot bord "Pauline" met een grote smiley werden we verwelkomd door Leocho en Maria onze gastheer/vrouw voor de komende week. Meteen een mototaxi ingestapt en met de wind in de haren door het hektische verkeer wat voornamelijk bestaat uit motos en mototaxis. Weinig autos te bespeuren, aangezien Iquitos de grootste stad in de wereld is die niet per land bereikbaar is, maw een soort van eiland waar je enkel via boot of vliegtuig kunt raken.

Na een dagje siteseeing in Iquitos (oa een stalen huis dat ten tijde van de rubber boom door Meneer Eifel himself gemaakt werd, genieten van zonsondergang dobberend in bootje op de Amazone, werelds langste rivier, concertje van Kaliente meepikken, groepje die zowat alle swingende en zwoele cumbia "hits" van het moment maken) en inkopen doen (om toch niet helemaal overgeleverd te zijn aan de goodwill van moeder Jungle) vertrokken we met onze gemotoriseerde kano naar onze bestemming. Een mooi houten huisje aan de rivier omringd door een rijkdom aan planten-en boomsoorten die ik nog nooit had gezien, kwetterende vogeltjes in de bomen en natuurlijk alle mooie en minder leuke insecten en beesten.
Een super relaxte week gevuld met vissen (voort eerst in mijn leven! maar toch schenen de pirañas en palometas mijn aas niet lekker genoeg te vinden), dag en nacht wandelingen, luieren en kletsen in de hangmat, zwemmen in de rivier, spelen met de schattige dochtertjes, degusteren van de plaatselijke cachasa, en de heerlijke keuken van Maria. Elke dag bananen, maniok en vis op het menu, maar telkens verrassend verschillend! En om 8u oogjes dicht en snaveltje toe in het pikkedonker om vervolgens bij het ochtendbreken te ontwaken.
Echt ongelofelijk om te zien hoe dicht ze nog bij de natuur leven en het schrille contrast met onze onhandigheid om zonder iets van luxe te leven. Deed me weer helemaal terugdromen naar mijn dagen in Afrika. Echt knap om te zien hoe Leocho bij elke boom of plant wel uitleg kon geven, een kerf maakte met zijn machete om het rubbersap te zien stromen uit de rubberboom, even een rugzak toverde uit een palmtak, of een cocosnoot uit de boom sloeg of een bepaalde boom doorkapte om het boomsap te drinken om onze dorst te lessen, of nog beter om middenin een ananasveld terecht te komen om vervolgens je buikje te vullen met sappige ananassen.
...een heerlijke week dus zoals je merkt....weer helemaal klaar om weer in het werk te vliegen.

Want vanaf het moment dat de ViaVia zijn deuren zal openen, zal ik echt geen tijd meer hebben om te reizen en hoe kan je nu een reizigerscafe openen als ik zelf Peru niet gezien heb met mijn eigen ogen...
En die opening van de ViaVia komt elke dag dichterbij! De ingenieur die in charge is voor de renovatie van het huis weet van aanpakken! Wow! Na een week afwezigheid kon ik mijn ogen niet geloven hoe het huis er uit zag. Het hele dak is al gesloopt eveneens als de muren (fotos volgen snel) en het ziet er naar uit dat het in September klaar kan zijn. Dan nog 2 weken full cursus met onze werknemers om vervolgens half of eind oktober het restaurant te openen!
En die werknemers zijn echt al een hechte groep aan het vormen! Echt fijn om te zien...op een persoon na die we al hebben moeten ontslagen wegens gebrek aan verantwoordelijkheid en inzet...yep het "baasgevoel" komt beetje bij beetje.

De komende maand zal ik hier in mijn eentje verderwerken aangezien Minna naar Finland is. Deze keer is het haar beurt om de trouw van haar broer bij te wonen. Wat was ze blij om te vertrekken en haar familie te zien na bijna 1 jaar en haar Alejandro te presenteren. Ben echt super blij voor haar! Maar anderzijds ook wel stiekem jaloers, want zou toch ook wel heel graag eventjes over de oceaan springen om jullie even te zien.
Ook onze assistente stopt ermee eind juli, ze moet terug naar Huancayo, haar geboortedorp. So it will be me, myself, and I in the office deze maand. Maar geen nood, want Edith en Toine komen nog een paar dagen Ayacucho bezichtigen, plus er zal genoeg werk zijn om me niet te vervelen...

Ook lijkt het dat er de laatste tijd zoveel fijne mensen weer huiswaarts keren. Dat is het leven als je naast zoveel vrijwilligers woont. Maar gelukkig is er mijn rots in de branding Abel, waar ik me elke dag gelukkiger en gelukkiger bij voel! Onze eerste vakantie samen was een meer dan geslaagde test!!!