Een teken van leven vanuit de luchthaven van Peru! (schrap luchthaven, voor hotelkamer in ViaVia Buenos Aires) Yep mijn terugkeer naar Europa is begonnen....met een kleine tussenstop in het sensuele Buenos Aires!
Het is de afgelopen weken nogal erg hectisch geweest, vandaar de doodse stilte op mijn blog....Ondertussen heb ik mijn droom appartement mét hemels dakterras gevonden (ideaal voor bbq´s en feestjes, wat meteen bleek uit mijn housewarming/afscheids feestje de dag voor ik op reis vertrok). Het was de hele maand van frustrerend en bijna hopeloos zoeken naar een appartement meer dan waard. Het is echt geweldig, en in alle bescheidenheid misschien wel iets te geweldig voor één persoon! Een dergelijk appartement zou ik in Europa nooit kunnen veroorloven, weer een van de voordelen van in Peru te leven...Toch overviel me een ambetant gevoel toen ik in het weekend mijn plekje aan het decoreren was en me liep dood te piekeren over welke kleur ik aan de muur wou en uit het raam keek naar de Peruaan op de straat, die mijn hele appartement waarschijnlijk met 2 families in zou delen! Luxebeest!
Zoals ik misschien vermeld heb, hebben Minna en ik besloten om officieel te scheiden van elkaar...yep ernstig niet...nee, we veranderden stilletjes gewoon iets te erg in een 50 jaar getrouwd oud koppel dat voortdurend over futiliteiten aan het kissewissen was...24 u op 24 samen werken, wonen en uitgaan is gewoon nét iets teveel voor Corneel...Bovendien werkte het voor mij echt niet meer om mijn bureau in de living te hebben en kan nu dus elke morgen fris naar ons bureau wandelen (dat nu in Minna´s apart gehuisvestigd is). Mijn hemels appartementje is trouwens ook supergelegen naast het politiekantoor (voor optimale veiligheid) en tegenover de markt(waar ik elke ochtend doorloop om een van de vele overheerlijke versgeperste fruitsapjes te verorberen als beste start van de dag en waar alles elke dag vers van s ochtends tot s avonds ter mijne beschikking ligt!)
Hektisch was het ook met werk...naast het voorbereiden van de eerste proeftrainingen voor de leerkrachten van de Staatschool, zijn we ook gestart met de werving van ons dreamteam voor de ViaVia. Zoveel maanden op voorhand hoor ik je denken? Inderdaad, want we willen dat elke werknemer start met dezelfde kennis die ze door middel van trainingen en engelse les zullen vergaren. Bovendien geeft het ons de kans om aan teambuilding te doen en te starten als één sterke groep! Via 3 etapes gaande van een traditioneel interview, middag met teamspelen en opdracht om als groep van 3 een lunch te plannen en voor te bereiden voor een bepaald bedrag, hebben we uiteindelijk onze toekomstige werkploeg van 10 man aangenomen! SPANNEND!
Op dit moment zit in dus in de Via in Buenos Aires om een kijkje te nemen hoe het er hier aan toe gaat....en het zien van de bedrijvigheid hier geeft me alleen maar meer zin om de onze zo snel mogelijk te openen. Het is echt een heerlijk fijne plek met oog-en tongstrelende lekkernijnen waar je rustig kunt babbelen, chillen en wat over de stad BA te weten te komen! En die stad BA dat is me ook een paradijs! Echt één van de fijnste steden die ik ooit bezocht heb. Heeft alles wat een stad in huis moet hebben: overheerlijke en leuke restaurantjes en barretjes, gezellige wijkjes, veel (antiek)marktjes, een uitbundig aanbod aan cultuur, tango en straattheater op elke straathoek, prachtige architectuur en vele italiaanse artisanale ijssalons (die welkome verademing zijn na de peruaanse “verpakte ijsjes”)!
KGeniet hier dus met volle teugen!!!
Het was zo raar om te vertrekken uit Ayacucho. Er stond me zelfs een heus afscheidscommitee me uit te wuiven uit het busstation. Minna, Roisin, Harry, Abel (uiteraard), en zelfs onze advocate Carmela (die me een zak vol kado´s voor jullie Mam en Irene gaf) stonden beteuterd te kijken met de nodige traantjes tot de bus uit het zicht verdwenen was!! Gaf me bijna het gevoel vergoed te vertrekken!!! Locos! Dit maakte het vreemde gevoel alleen nog maar raarder.
Vreemd gevoel, want enerzijds heb ik echt nog nooit zo hard ergens naar uitgekeken als naar het weerzien met mijn familie en vrienden nu! 10 maanden is toch echt wel lang! En wil echt niets liever als jullie allemaal zien!!! Zeker met de trouw in het vooruitzicht!
Anderzijds schijnt mijn leventje op rolletjes te lopen in Ayacucho! Heb nog net maar 4 nachtjes in mijn nieuwe plekje kunnen slapen, het werk in super interesant en uitdagend, geniet van de fijne vriendenkring én elke dag gaat het beter en beter tussen Abel en mij. Ik geniet echt zooo van elk moment met hem, zeker omdat die momenten schaars zijn, aangezien hij tijdens de week in de campo werkt in projecten voor Solid en alleen in het weekend in de stad is!
Heb gelukkig dus heel wat om naar uit te kijken als ik terugkeer, want dat afscheid zal al pijnlijk genoeg worden......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten