Terug van weggeweest

Terug van weggeweest, terug in Ayacucho, terug tijd om iets neer te pennen, om terug te kijken...

Want het is een bewogen 3 weekse geweest.... Hebben ondertussen de pracht en hitte (meer dan 35 graden!)van de noordkust van Peru ontdekt. Eerst deelgenomen aan de grootste inter- en nationale toerisme beurs in Chiclayo waar we weer heel wat interessante contacten hebben gelegd en promotie gemaakt. Jammer genoeg vielen de eerste 2 dagen een beetje in het water, omdat het promotiemateriaal dat de regionale kamer voor toerisme van Ayacucho omwille van een busongeluk niet op tijd aankwam. Veel erger was dat er tijdens dat ongeval een dodelijk slachtoffer gevallen was onder de delegatie op weg naar de beurs. Verschrikkelijk...en tegelijk ook weer mooie reclame voor Ayacucho (not)...nog erger was de laksheid, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat er zomaar iemand omkomt...Elke week kun je dan ook verschillende berichtgevingen over dodelijke ongevallen in de krant lezen.Nee, de wegen én zijn chauffeurs zijn hier echt gestoord...Gelukkig bestaan er enkele busmaatschappijen met goed opgeleide chauffeurs, die de weg niet als racebaan aanschouwen, en die nemen we elke keer dan maar op hoop van zegen...Moet eerlijk zeggen dat dat het enige echte grote nadeel is aan Peru.

Desondanks hebben we er toch van geprofiteerd,aangezien de reisafstanden hier zo groot zijn, om verschillende prachtplekjes te bezoeken zoals Chiclayo, Trujillo, Pacasmayo, Huanchaco. De foto´s leveren weeral het bewijs dat we een super tijd gehad hebben gevuld met bezoekjes aan indrukwekkende ruines en museums, verscheidene interessante hotels, restaurants en ecotourisme projecten, hemelse stranden en klerenwinkels om onze nu al gegeerde ViaVia promotie T shirts te laten maken. Jammer genoeg heb ik ook enkele dagen het plafond van hotelkamers kunnen bewonderen, aangezien ik weer eens met een darminfectie aan mijn bed, of beter gezegd wc gekluisterd zat...Gelukkig is de rust in mijn buik weergekeerd...

Rust die in Ayacucho niet te vinden was.... Een geluk bij ongeluk bleek dat we dankzij onze reis niet in Ayacucho waren tijdens de staking. Schijnbaar was ons, normaal oh zo rustig en kalm, bergstadje van de ene op andere dag omgetoverd in een scene van hevige boerenprotesten met alle agressie, geweld en vernielingen tot gevolg...Zo plots als de protesten opkwamen, zo snel verdwenen ze ook weer als sneeuw voor de zon... Het ging over privatisering van water, de TLC (vrijhandelsverdrag met Amerika oftwel angst voor overspoeling van goedkope importproducten) en onvervulde beloftes van de overheid wist men mij te vertellen. Maar ik denk dat ook deze keer het nog deels een uiting was van de woede en haat van vele boeren en dorpelingen tegenover de regering, die hier ten tijde van het Lichtend Pad vreselijke dingen heeft uitgespookt...En elke dag merk ik keer op keer weer dat dat toch echt niet zo lang geleden is en dat manifesteert zich in verschillende dingen in het dagdagelijkse leven hier.

Al dat negatiefs...je zou haast denken dat dit mijn liefde voor dit stadje verminderd heeft...maar niets is minder waard. Voor het eerst in mijn leven duurde de anderhalf week lange reis in oogverblindend mooie plekjes (de playa, voor een strandlover als mij) echt te lang! Kan het nog steeds niet geloven....was dan ook maar al te blij toen ik weer voet op Ayacuchaanse grond zette, om "thuis" te komen. Heb het hier toch echt wel goed met een uitdagende job, fantastische vrienden en last but not least een Peruaanse schat die me elke dag doet verbazen en een lach op mijn gezicht tovert!
Anderzijds was het toch weer heerlijk om die reisvibe te voelen: nieuwe plekken ontdekken, interessante mensen onmoeten, verschillende gewoontes ervaren en telkens weer jezelf ontdekken. Reizen is volgens mij nog steeds een van de de rijkste en geestverruimende leerschool voor jezelf, anderen en de wereld!

Ik was ook blij om terug te keren, omdat ik erg uitkeek naar het bezoek van onze "baas" Bob uit België. Een week lang hebben we vergaderd, gepland, gepraat en gelachen... met grootse resultaten tot gevolg. De plannen voor het ViaVia cafe zijn getekend (30 bedden en zo´n 60 eetplaatsen...ongelofelijk niet?!), architect aangenomen, statuten voor onze NV getekend bij de advocaat, eerste proefmeubels klaar en gemaakt door de werkplaats van MamaAlice, cv´s voor onze werknemers stromen binnen,...Ook onze studie en educatief project verloopt goed. Veel steun en inzichten gekregen van Bob, goed vergaderd met Solid die het project financiert,een nieuwe peruaanse assistente aangenomen, test trainingen starten in april....Ja alles schijnt goed te lopen! Heb er echt ongelofelijk veel energie en enthousiasme van gekregen om verder te werken. Was ook zo fijn om weer in mijn eigen moedertaal met iemand te kunnen converseren over interessante topics zoals interculturaliteit en culturele aanpassing, waar ik nu zowel theoretisch als praktisch wel over kan meepraten. De keuze van mijn thesisonderwerp was dus schijnbaar toch niet zo´n toevallige, onbenullige keuze.
Weeral een teken dat de puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen.