Carnaval, uren dansen op typische peruaanse schoentjes (gemaakt van rubber autobanden) watergevechten (met als geliefd doelwit: gringos), nep sneeuw aanvallen (vraag me niet waar die traditie vandaan komt), tuna (overheerlijke cactusvrucht) eten, lekker zonnetje met af en toe tropische buien, cortamontes bewonderen (omhakken van boom vol met cadeautjes na lange dans en muziek ceremonia)…..dagelijkse kost tijdens de maand februari!(zie fotos: http://picasaweb.google.com/pauline.evers)
Druk met werk en tegelijk genietend van al het goede van Peru vliegen de dagen hier voorbij. Woensdag trekken Minna en ik naar Chiclayo (stadje aan de kust) voor de grootste touristische beurs in Peru. Zowel nationale als internationale bedrijven en organisaties actief in tourisme zullen er aanwezig zijn, dús wij ook! Ideaal om nieuwe contacten te leggen, de ViaVia te promoten en om een hoop antwoorden te vergaren voor ons onderzoek!
Zodat ze ons stilletjes aan ook in de rest van Perú leren kennen....want tis echt zo grappig, dat we hier in Ayacucho al niet meer 5 min op straat kunnen lopen zonder iemand tegen te komen die ons kent of herkent....dat belooft voor wanneer de ViaVia echt zijn deuren opent...en dat belooft voor mijn fantastische geheugen, die me nu al zo vaak in de steek laat en me mijn hersenen laat pijnigen waar ik die aardige mevrouw of knappe man ook alweer van ken...
Anyway na de beurs zullen we nog enkele dagen de rest van het noorden bezoeken (aangezien we daar dan toch zijn en aangezien de afstanden hier toch wel zooo gigantisch zijn dat je er echt alles uit moet halen als je dan uiteindelijk ergens bent. Vooral hier in de bergen is het soms hallucinant en doe je 6u om een dorpje te bereiken op nog geen 100km hiervandaan...lang leve de E40!)
Als we terugkerennaar Ayacucho mogen we onze Big Boss Bob en Lyn hier verwelkomen. Ik kijk er echt naar uit om samen aan tafel te zitten en hun alles face to face te kunnen uitleggen en om de renovaties van het huis te beginnen regelen...want de tijd tikt maar verder....Tot eind april mogen de huidige huurders nog in het pand zitten en daarna kunnen we pas beginnen met renoveren...en als dat op zijn Peruaans gaat...dan hou ik echt mijn hart vast voor een opening in September...pero “no te preoccupes”, gelijk ze hier elke 5 minuten zeggen, “maak je geen zorgen”...
Om je een beetje een idee te krijgen wat ons werk hier nu dagelijks inhoudt: Heb net ons driemaandelijks rapport afgeleverd. Zijn bezig met jobinterviews om een Peruaanse assistene aan te nemen, die ons nu zal helpen en vanaf opening ViaVia het educatief project meer individueel op zich zal nemen. Zijn bezig met maken van educatief materiaal voor tourisme school. Hebben hier en daar afspraken met organisaties en instituten in toerisme. Ben bezig met de break even analyses (pffffffffff weet dat ik toch echt wel de juiste keuze heb gemaakt om daar niet de hele dag mee bezig te zijn...niets voor mij) Zijn bezig om onze meubels te laten maken door de carpentería van Mama Alice en andere decoratieplannen te regelen (een vriendin van Minna zal als laatstejaarsproject het interieur design van de hotelkamers maken)....voila een kleine greep uit ons werkprogramma...
We zijn ondertussen ook beginnen uitkijken voor een nieuw appartement, huisje (aangezien we dus toch niet in de ViaVia zelf zullen wonen)...want er schijnen steeds meer spanningen te komen tussen Minna en mij over de meest onnozele futiliteiten, die echt de moeite niet waard zijn om over de ruzieen. Gewoon omdat we zo dicht op elkaar wonen...samen werken, samen wonen, samen dezelfde vrienden...tja zou maar abnormaal zijn als we niet een keer een catfight hadden... Maar de oplossing is er dus al: een groter huis! Met op zen minst 2 kamers voor ons alleen (slaapkamer en bureau)....Anderzijds wat hebben we te klagen, als je weet hoe de gemiddelde peruaan hier leeft. Die zouden al een gat in de lucht springen als ze 1 prive kamer hadden zoals de onze hier...tja...
Gelukkig zijn we niet vaak thuis en ben ik vaak op stap met onze zaaaalige vriendengroep hier (lunchdate om 1u= vaste prik, avondje dansen of tegenwoordig karaoke (yep Oh My God, de bezoekjes aan de fitness zijn daarentegen wel zwaar verminderd :-s). En dankzij een speicale vriendschap heeft de Peruaanse cultuur elke dag minder en minder geheimen voor mij...
Ah ja...heb al eens zitten denken over mijn bezoekje aan België, om het heen en weer gecross te voorkomen....ga ik gewoon een huisje huren in de Ardennen van 30 april tot 5 mei (lang weekend van 1 mei), zodat iedereen die zin heeft mij kan komen bezoeken, genietend van een fijne wandeling, mountainbike tocht, prachtige natuur en uiteraard subliem gezelschap;-)
2 opmerkingen:
Hee Paulus,
Nog bedankt voor je suprrrrleuke kaartje!
Leuk om te lezen wat je doet en dat alles goed gaat! Je zult wel blaren aan je voeten hebben gehad van die rubber schoentjes en dat dansen tot laat! Leuk! Nog suc6 met alles en de groetjes hier uit Coevorden van Richard, Marion, Hannah en de kleine Mart en een poot van Ricky en Kyo!
Wat een heerlijk bericht van je! Ik vind trouwens dat je weinig schrijft over die speciale vriendschap. Is dat met mij? Manuel vindt het oh zo spannend om nu dan de eerste echte opdracht te krijgen voor de carpinteria. Ik ben vanmiddag even met hem gaan praten en hij heeft er goed over nagedacht. Ik hoop dat alles supergoed gaat gaan. Als het samenleven en samenwerken te moeilijk zou blijken te zijn: wij hebben ook nog 2 kamers over in huis. Nu Ivan en Sarah samen zijn, zie ik het nog niet een twee drie gebeuren dat Ivan bij ons komt wonen, hahaha. Waarschijnlijk hebben wij zaterdag ons housewarmingparty(tje). Zijn jullie dan nog in Trujillo? Dikke kus en geniet van je 'speciale vriendschap' en alle andere -minder speciale- vriendschappen. Liefs, Frederique
Een reactie posten